Φοβάσαι μήπως η αγάπη δεν έρθει.
Ή φοβάσαι μήπως έρθει και δεν μπορέσεις να την κρατήσεις.
Φοβάσαι πως αν φύγεις μακριά - άστοχο νόημα να δεθείς.
Ή φοβάσαι οτι θα γεράσεις και θα 'σαι για πάντα μόνος.
Κάνεις έρωτα εφήμερα, από δω κι από κει, για να καλύψεις το κενό της.
Μια στιγμή καύλας και μια αγκαλιά μετά σε κάνει να νιώθεις οτι τα 'χεις όλα.
Ίσως, για 2 - 3 μέρες. Και μετά; Και μετά πάλι απ' την αρχή.
Δεν ψάχνεις αγάπη, λες πως δεν υπάρχει.
Δεν ψάχνεις αγάπη, αυτός ο κόσμος δεν φτιάχτηκε για ομοφυλόφιλους.
Η οπτική μου, η οπτική σου... και συναντιόμαστε, και περνάμε καλά.
Μετά φεύγεις για να βρεις τον επόμενο. Και γω μάταια προσπαθώ να σε ξαναβρω.
Δεν είσαι ο πρώτος, εγώ όμως φταίω που δεν έμαθα ποτέ.
Φοβάμαι πως η αγάπη δεν θα έρθει.
Φοβάμαι οτι κι αν έρθει σίγουρα θα είναι στιγμιαία, η δική σου αγάπη.
Φοβάμαι πως θα γεράσω μόνος και έτσι καταλήγω να ζω με φοβίες.
Φοβίες που μου τρώνε το σήμερα, το αύριο, τις καλές μας στιγμές.
Φοβάμαι, πως σ' ερωτεύτηκα κι ας μην το μάθεις ποτέ.
Φοβάμαι πια να εκδηλώσω τα συναισθήματά μου, να πω πως νιώθω.
Φοβάμαι πως όλα στροβιλίζονται μάταια.
Φοβάμαι πως είμαι κενός.
Δεν έχω αύριο, δεν ζω. Μόνο φοβάμαι. Φοβάμαι να ζω.
Μηνύματα στα οποία όλοι έχουμε λίγο πολύ εκτεθεί, στο ίντερνετ, στα app, στα site κοινωνικής δικτύωσης, σε τουαλέτες ή και σε τοίχους. Όλοι μιλάνε για αρρενωπότητα, για ανδρισμό, για macho, για άντρες μ' αρχίδια.
Μα τι είναι όλα αυτά; Ποιος ορίζει τι είναι αρρενωπότητα και ποιος είναι άντρας; Αρκεί ένας πούτσος ανάμεσα στα πόδια σου για να σε βάλει στη λίστα τον αποδεκτών της λέξης "Αρρενωπός" ;
Για μένα αρρενωπότητα είναι τα γένια, τα δυνατά χέρια, το να ξέρεις να φτιάξεις το καζανάκι, το να καπνίζεις με στυλ, το να είσαι διασκεδαστής, το να πίνεις, να ανεβάζεις τη διάθεση στα πάρτυ, να περπατάς να σε κοιτάζουν και να καρδιοχτυπούν, να χαμογελάς και να πέφτουν πυροτεχνήματα, να έχεις μπράτσα, να χεις κοιλίτσα, ή να 'χεις 6-πακ, να πηγαίνεις για ψάρεμα/κηνύγι, να ψήνεις μπριζόλες στον κήπο με τους παλιόφιλους να δουλεύεις και να 'χεις αυτοκίνητο, να βρίζεις, να βλέπεις μπάλα, να πίνεις πιο πολύ, να γαμάς ή/και να γαμιέσαι, να έχεις ακριβό ρολόι, να μαγειρεύεις γυμνός, να έχεις συνέχεια σκληρό καυλί, να κάνεις υπέροχο κρεβάτι, να μιλάς δυνατά, να γελάς, να μένεις μόνος σου, να αγκαλιάζεις, να σε τρέμουν, να έχεις τατουάζ και σκουλαρίκι, να φοράς πουκάμισα, να έχεις καλή δουλειά, να πηγαίνεις εκδρομές, να αγαπάς, να ξέρεις να αγαπιέσαι, να φιλάς με πάθος, να 'χεις τρελοπαρέα, να ρίχνεις καμιά σφαλιάρα, να παθιάζεσαι, να είσαι ειλικρινής, να ψηφίζεις και να βρίζεις την πολιτική, να έχεις ευτυχισμένη οικογένεια, να λατρεύεις το καλό κρασί, να είσαι ενεργός στην κοινωνία, να αρέσεις, να αρέσεις πολύ.
Βρίσκοντας με ένα γρήγορο brainstorming λέξεις/καταστάσεις που ορίζουν αρρενωπότητα, κατέληξα στα παραπάνω. Για μένα έτσι είναι, τι γίνεται όμως αν σπάει ο καρπός σου; αν έχεις λίγο πιο λεπτή φωνή; αν έχεις μακρύ μαλλί και μπλουζάκι με ανοιχτό ντεκολτέ; Αν βάζεις μάσκα προσώπου, και ενυδατική; Αν βγάζεις τα φρύδια σου και λιμάρεις τα νύχια σου; Το ένα αναιρεί το άλλο; Και ποιος ορίζει τον βαθμό που ένα φρύδι σου κόβει points αρρενωπότητας;
Και αν εγώ ας πούμε είμαι διασκεδαστής με 6 πακ, βλέπω μπάλα, έχω τατουάζ και βγάζω τα φρύδια μου; Δεν είμαι αρκετά άντρας; Αν κάποιος έχει μακρύ μαλλί; να τον φωνάζω γυναίκα; Μήπως μωρέ είναι καλύτερα να 'χω ένα φρύδι εννιαίο; Και σκαμμένο πρόσωπο; Αποφασίστε γρήγορα γιατί μπερδεύτηκα.
Ο καθένας διαλέγει και παίρνει, και δίνει ορισμούς που τον βολεύουν και τον συμφέρουν ανάλογα με τα γούστα του. Σίγουρα δεν θα ορίσω εγώ τον άντρα τον σωστό, απλά για να ξέρω και εγώ, είμαι αρρενωπός; να απαντάω στις αγγελίες ή όχι;
Συνεχίζουμε να είμαστε εδώ, να υπάρχουμε, να ανασαίνουμε, να δουλεύουμε, να ερωτευόμαστε, να απογοητευόμαστε. Ξανά από την αρχή, και μετά να κοιμόμαστε, να πίνουμε καφέ, να διασκεδάζουμε, να γελάμε και να κλαίμε.
Κάπως έτσι έχω στο μυαλό μου το timeline. Σαν κύκλους που διαγράφονται χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε. Στροβιλίζεσαι. Ίσως είναι το καλό και το κακό, το ying yang, όπου συνέχεια κερδίζεις και χάνεις, για να καταλήξεις -στιγμιαία- σε μια ισορροπία που θα ανατραπεί από το κακό. Και μετά πάλι από το καλό. Όλα αυτά, πάνω σε μία γραμμή, έναν άξονα, αυτόν του χρόνου, που προχωρά διαρκώς, και πάνω σε αυτόν διαγράφονται οι κύκλοι.
Κάπως έτσι κυλάει και η δική μου καθημερινότητα: με τις καλές στιγμές, τις καλύτερες, αλλά και τις κακές. Τελικά που καταλήγει όμως όλο αυτό; Σε βάθος χρόνου υπάρχει κατάληξη; ή είμαστε καταδικασμένοι να ακολουθούμε μια κοινή πορεία μέχρι το τέλος;
Ξέρω, πολύ το φιλοσοφώ, και δεν σας έχω συνηθίσει. Απλά έτσι με έπιασε τώρα! Ακούω σχόλια, και απόψεις :)
Οι συζητήσεις που ακολουθούν είναι μεταξύ εμένα και ενός φίλου, σε irc mode. Στιγματίζονται διαφορετικά προφίλ ανθρώπων, αντιδράσεις και επιθυμίες, που όλα όμως βαίνουν κάτω από τον κοινό παρανομαστή της ανυπέρβλητης αναζήτησης για έρωτα. Απολαύστε.
A:Hi
B:Hi kai se sena
A:stats?
B:1,74, 75kg, lugerokosmos, mavromallis
A:ti spas ti mesh ?
B:ama laxei
A: a ok
B: e mi mas meinei kai kana sunitheio
A:o karpos tsagiero ?
B: mono otan krataw to flutzani.
A:s kanei?
B: oxi
A:hi
B:hi
A:apo ?
B:anw kremasta
A: esy?
B: arxidia ?
A:καιαπ' αυτά
B:ta kremasta, arxidia einai ?
A:οχι. Ο τόπος καταγωγής μ
B:δεν σου κάνει;
A:sorry oxi
B:οκ. Πάω σε άλλον με μεγαλύτερη φαντασία
Α:Hi
A:Hi eipa
B:hi
A:ti kaneis?
B:ta panda 70 eyro
sales
A: akrivos eisai. Ti leei i poiotita?
B:veloudo
A:pips kans?
B:oxi
A:hi
B:Hello!!!!
A:ti kanei to trelo agori?
B: ta mathimata tou
A:Γεια. Στατσ
A: E ξύπνα
B: 32, πουσταρα
A:τι 32? χρονών, κιλά, cm?
B:ypsos
A:podia, cm, metra?
B:olos
A:telos. Se pantreuomai
Se perimenw se 40lepta
an oxi, 8a pantreuto ton prwto antra pou 8a dw sto room
Κι όμως πέρασε περίπου ένα εξάμηνο... μισός χρόνος σχεδόν.
Μέσα σε ένα εξάμηνο βίωσα τόσα πολλά μαζί, που δεν ξέρω αν είμαι έτοιμος να τα διαχειριστώ. Εικόνες, διαφορετικές, μοναδικές και σίγουρα ανεπανάληπτες. Όλα σαν ένα όνειρο που καλούμαι να συνεχίσω από εδώ και πέρα.
Μια ζωή ρόδινη, γεμάτη ταξίδια ανά την Ευρώπη, γνωριμίες με ανθρώπους από όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Με άλλους τσακωθήκαμε, με άλλους γελάσαμε, με άλλους απλά διαφωνήσαμε. Δεν έχει σημασία, όλοι τους έχουν μια ξεχωριστή θέση για μένα. Ένα εξάμηνο στο Βέλγιο μαζί τους ήταν αυτό που χρειαζόμουν. Ταξιδέψαμε, βρεθήκαμε μαζί Ολλανδία, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία. Ακόμα και τώρα που το γράφω δεν ξέρω αν το πιστεύω 100%, νιώθω τόσο παράξενα... σαν όνειρο.
...και από 'κει πάλι στον εφιάλτη και την καθημερινότητα της Αθήνας. Σύντομα θα επιστρέψω, και καλούμαι να επιβιώσω σε ένα περιβάλλον γνώριμο μεν, ανεπιθύμητο δε. Είναι σχεδόν ακατόρθωτο να καλο-μάθεις έναν σκύλο με Pedigree και μετά να του απαιτείς να επιστρέψει στον παλιόφιλο, το κοκαλάκι. Έτσι νιώθω και εγώ, σα να έζησα τη μεγάλη ζωή και τώρα να πρέπει να επιστρέψω στο χωρίο μου. Όχι ότι είναι άσχημα και στο χωριό... απλά όλο αυτό ήταν το μαράζι μου, ήθελα την πόλη μου να είναι ακριβώς όπως η πόλη που πέρασα το τελευταίο μου εξάμηνο... και ήθελα αντί να αφήνω το Βέλγιο, να αφήνω την Αθήνα...
Ξέχασα τι είναι η απεργία, δεν θυμάμαι καν τι είναι η στάση εργασίας, έμαθα στους καθηγητές που ασχολούνται με την απόδοση των φοιτητών, συνήθισα όλη αυτή την οργάνωση που απουσιάζει από την Ελλάδα. Συνήθισα να παίρνω το ποδήλατο για τις πιο μακρινές αποστάσεις. Καλόμαθα στο να κοιμάμαι και να 'χω πλήρη σιγή - αγάπησα το γεγονός ότι πήγαινα στον σταθμό των τρένων και με 5€ πήγαινα όπου ήθελα εντός της χώρας. Παραξενεύτηκα που καπνίζουν ακόμα στα bar, και εντυπωσιάστηκα με το αγαπημένο μου -πλέον- shotbar, που μοιράζει σφηνάκια-λικέρ παραγωγής του. Θεωρώ πλέον δεδομένο το να παίρνω τον κατάλογο και να ψάχνω να πιω κάποια διαφορετική μπύρα, να συζητάω και να σχεδιάζω τα επόμενα ταξίδια, και να να να...
Τόσα πολλά, τόσο διαφορετικά και όμως ακόμα δεν μπορώ να διακρίνω το όνειρο από την πραγματικότητα. Με συγχωρείτε αλλά όλο αυτό ήταν πολύ για μένα, περισσότερο από αυτό που ζήτησα, και ίσως και παραπάνω απ' ότι θα φανταζόμουν.
Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους ανθρώπους που γνώρισα εδώ για την υπέροχη συμβολή τους στο καλύτερό μου εξάμηνο, και να τους δώσω την υπόσχεση ότι θα ξανασυναντηθούμε σύντομα.
Άλλαξε ο μήνας... έπιασαν και τα χιόνια εδώ, και το ανυπέρβλητο κρύο. Είμαστε μαθημένοι αλλιώς εμείς οι νότιοι βλέπετε. Αλλά και τα white christmas έχουν την χάρη τους. Περνάμε όμορφα την κάθε στιγμή, δεν πτοούμαστε!
Κατά τ' άλλα τίποτα συγκεκριμένο... είμαι καλά, είμαι χαρούμενος και μου λείπουν κάποια πράγματα από την Ελλάδα...από την άλλη θα μου λείψουν κάποια άλλα όταν επιστρέψω...
Με τίποτα δεν είμαστε ευχαριστημένοι τελικά οι άνθρωποι.
Anywayz, να δηλώσω στον σύζυγό μου ότι τον αγαπώ. Πάμε και να το κουνήσουμε μία.
ΥΓ: Καλό μήνα και σε σένα καλό μου, που με διαβάζεις τώρα, και μου έστειλλες στο msn και δεν σου απάντησα! Χίλια συγνώμη, όταν σε πετύχω θα κάτσω να τα πούμε πολύ! :D
Ερχόμαστε στον κόσμο. Αυτό το θείο μυστήριο που κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει. Και ξεκινάνε όλα. Σε μια προκαθορισμένη διαδρομή. Θα μεγαλώσουμε, θα πάμε σχολείο, θα ανακαλύψουμε ταλέντα και αδυναμίες, κλίσεις και επιθυμίες.
Ίσως σπουδάσουμε, ίσως όχι. Αλλά θα δουλέψουμε, για να ζήσουμε, για να κάνουμε διάφορα που θα μας κάνουν να νιώσουμε ξεχωριστοί. Θα ερωτευτούμε, θα απογοητευτούμε. Και όλα θα τελειώσουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.
Καλούμαστε να διαλέξουμε επάγγελμα, δουλειά, σπουδές. Υπάρχει όμως μια λεπτή γραμμή που δεν επιτρέπει την επιστροφή, αφού την ξεπεράσεις. Η ρουτίνα. Ο εχθρός των πάντων.
Αλλάζουμε ερωτικούς συντρόφους. Τους βαρίομαστε, δεν θέλουμε ρουτίνα, θέλουμε κάτι μοναδικό. Δεν θα το βρούμε. Είναι προκαθορισμένη η διαδρομή τους. Προορισμός: ρουτίνα. Η απάντηση λοιπόν είναι να βρούμε κάτι που θέλουμε να ζήσουμε μαζί του:
Να διαλέξουμε ερωτικό σύντροφο που θέλουμε να μοιραστούμε την μιζέρια της ρουτίνας μας. Να βρούμε δουλειά που θα χαρίζει μερικά χαμόγελα, ακόμα και αν την σιχαινόμαστε...
Όλα στο μυαλό μου φαίνονται σαν ένας φαύλος κύκλος. Δεν έχει νόημα... τίποτα δεν έχει νόημα. Δεν ζούμε, δεν επιλέγουμε. Είναι όλα προκαθορισμένα. Και είναι όλα ίδια. Δεν βλέπω διαφορά. Δεν ζω, δεν μαθαίνω. Απογοητεύομαι.
Σύνολο επιλογών. Πότε τελειώνουν οι επιλογές; Τι κάνεις όταν διαλέγεις λάθος; Για πόσο ακόμα θα μπορείς να διαλέγεις; Δεν έχει νόημα. Ρουτίνα.
Ε έτσι είναι αυτά τα πράγματα, ξέρετε τώρα και εσείς. Έλλειψη έμπνευσης... λίγο το καλοκαιράκι, οι διακοπές, οι διάφορες δουλειές, σε βγάζουν εκτός προγράμματος.
Πιθανότατα εντός ολίγων ημερών θα έχετε καινούριες αναρτήσεις :)
Με όλα αυτά που έχουν γίνει, και ακόμα όσα πρόκειται να γίνουν, νιώθω την ανάγκη να γράψω 2-3 λόγια για την κατάσταση όπως την αντιλαμβάνομαι, και όπως θεωρώ πως θα είναι οι επόμενες για εμένα αλλά και για τον κόσμο γύρω μου.
---
Όλα ξεκίνησαν με το μεγάλο έλλειμμα της χώρας μας, που κάθε χρόνο διογκωνόταν, ενώ η νέα κυβέρνηση, είχε υποσχεθεί προεκλογικά να μας βγάλει από την κρίση μέσα σε 100 ημέρες, καθότι υπήρχε πλήρες σχέδιο, και να κάνει τις κατάλληλες ενέργειες έτσι ώστε να μειωθεί το έλλειμμα Στην πορεία μας είπαν πως δεν ξέρανε την οικονομική κατάσταση της χώρας και το σχέδιο πήγε για φούντο. Γιατί έτσι απλοί άνθρωποι που είναι και αυτοί οι πολιτικοί, που να έχουν πρόσβαση σε τέτοια δεδομένα της χώρας. Αχ πόσο ταυτίζομαι μαζί τους ώρες ώρες!
Όπως και να 'χει... από εκείνη τη στιγμή και μετά όλα τρέξανε, σαν να κοιμήθηκα μια ημέρα και να ξύπνησα την επομένη μέσα στο χάος. Δεν μου φαίνεται παράλογο, σαν ηφαίστειο που ετοιμαζόταν εδώ και χρόνια και τελικά έκανε το μεγάλο μπαμ. Η χώρα πρέπει να μειώσει άμεσα το έλλειμμά της, καθότι είμαστε όλοι κλέφτες και καλοπερασάκιδες. Έτσι μας βλέπουν έξω, πιστεύουν πως οι Έλληνες κλέψανε την Ευρώπη και είναι όλοι πλούσιοι, αργόσχολοι και ευτυχισμένοι... που να 'ξεραν και αυτοί...
Έτσι έγινε το μπαμ, μέσα από άπειρες απεργίες, συνελεύσεις, διαδηλώσεις, επιθέσεις, με αποκορύφωμα τον θάνατο 3 ανθρώπων, που ήταν αναγκασμένοι να μείνουν μέσα στο κτίριο τις εταιρίας τους, χωρίς να 'χουν την πολυτέλεια να εκφράσουν την δυσαρέσκειά τους για όσα γίνονται... το αποκορύφωμα... ίσως και όχι....
αποκορύφωμα... ή μήπως η νέα καθημερινότητα..
Στεναχωρήθηκα, συγκινήθηκα, δάκρυσα με όλα όσα έγιναν, και έψαξα στα μπλογκ να δω την οργή του κόσμου, ψάχνοντας κάποιον που να νιώθει όπως εγώ... ίσως για να ταυτιστώ, ίσως για να νιώσω πως ανήκω κάπου... ίσως ήθελα να μην νιώθω μόνος... Οι φωνές διαφορετικές, αντίθετες απόψεις, και πολλοί νέοι άνθρωποι, ο μελλοντικός πυρήνας της νέας Ελλάδας, να επικροτεί όλα αυτά. Να χαίρεται για την εξέλιξη των γεγονότων στις 5/5... να μιλάει για μια νέα επανάσταση, να δείχνει τον θάνατο ενός μωρού σαν "θυσία" για όλους εμάς...
Ίσως τελικά να μην έπρεπε να μπω σε όλη αυτή τη διαδικασία... στεναχωρήθηκα, πληγώθηκα... πως γίνεται να μιλάς τόσο ψυχρά για 3 αθώους; 3 νέους με όνειρα, ελπίδες και ανησυχίες όπως εμείς... όπως εγώ...
Όλο αυτό με βάζει σε μια κατάσταση να σκέφτομαι πως το αύριο δεν θα είναι καθόλου εύκολο, η αντίληψη του μέσου Έλληνα δεν συγκλίνει με την δική μου, και η νέα τάξη πραγμάτων θα είναι χειρότερη από τον χειρότερο εφιάλτη μου. Κρίμα... κρίμα και πάλι κρίμα για αυτή την τόσο όμορφη χώρα, για αυτά τα νέα παιδιά, για την μάνα μου που δεν θα πάρει ποτέ σύνταξη επειδή αφιέρωσε όλα τα χρόνια της στο να με μεγαλώσει αντί να δουλέψει... και παρόλα αυτά εγώ να φοβάμαι που την έχω αφήσει μόνη της, μην της συμβεί κάτι κακό...
Την επομένη των γεγονότων βρέθηκα στο Χαλάνδρι... μια μαυροφορεμένη γιαγιά μας είδε να περιμένουμε σε μια γωνιά και ήρθε απειλητική προς το μέρος μας. "Να μην ξαναπάτε σε πορείες, που σκοτώνετε τον κόσμο και δεν ντρέπεστε! Νέοι άνθρωποι είστε, ντροπή σας!"
Ο φόβος και η αβεβαιότητα ρίζωσε στην καρδιά μου, και στην καρδιά κάθε ανθρώπου σε αυτή τη χώρα. Ήδη φοβάμαι... κάποτε ίσως φοβόμουν τους οικονομικούς μετανάστες... Όχι! όχι από φόβο επειδή είναι ξένοι. Επειδή είναι άνθρωποι που έφυγαν για ένα καλύτερο αύριο και η χώρα μας δυστυχώς δεν τους το προσφέρει... ο άνθρωπος δεν ξέρει τι κάνει όταν πεινάει, μπορεί να κάνει πράγματα που δεν φανταζόταν.
Πλέον φοβάμαι τους πάντες, τους Έλληνες ακόμα περισσότερο, και αυτό γιατί όλοι αυτοί οι αλλοδαποί έχουν μάθει να επιβιώνουν πολύ καλά σε κάτι που εμάς μας σόκαρε. Αλλά πλέον είμαστε αναγκασμένοι να ανεχτούμε όλα αυτά, να μειώσουμε τα έξοδά μας σαν κράτος, να μεγαλώσουμε τα παιδιά με τα απολύτως βασικά...
Τόσοι και τόσοι άνθρωποι, δυστυχισμένοι, κακόμοιροι και αξιοθρήνητοι να εκλιπαρούν για μια δουλειά, και ακόμα τόσοι που έχουν μια δουλειά να εκλιπαρούν για αξιοπρέπεια. Τι ειρωνεία.. τελικά όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε...
Πρέπει να μειώσουμε το έλλειμμα, δεν διαφωνώ, όλοι λίγο πολύ είμαστε "κλέφτες" του κράτους... από την υπάλληλο στα ΕΛΤΑ που εξυπηρετεί 1 πελάτη το 10λεπτο επειδή δεν την έπιασε ο καφές, μέχρι και εμένα που μου έσβησε την 40ευρη κλήση ένας γνωστός μου. Άλλοι κλέψαμε πιο πολλά, άλλοι λιγότερα... και άλλοι ίσως και τίποτα.
Άλλοι το κάνανε για να επιβιώσουν, καθώς οι μισθοί ποτέ δεν έφταναν, άλλοι για να κρατήσουν αυτά που έχουν, και άλλοι για να πλουτίσουν. Το κίνητρο για μένα δεν έχει καμία διαφορά, το αποτέλεσμα είναι ότι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, και όχι μόνο οικονομικά, αλλά και κοινωνικά. Η Ελλάδα στα μάτια του υπόλοιπου κόσμου είναι τελειωμένη. Οι επιχειρήσεις, που δίνουν τις θέσεις εργασίας δεν έρχονται, άλλες φεύγουν, και το τίμημα το πληρώνουμε όλοι... και οι υπεύθυνοι και οι ανεύθυνοι...
Γιατί όταν το positioning της Ελλάδας είναι το ίδιο με αυτό της "λαμογιάς" και της "καλοπέρασης" , τότε ο εργοδότης, ή ο φίλος ή ο οποιοσδήποτε από το εξωτερικό είναι αρνητικά προδιατεθειμένος απέναντί σου, και εσύ πρέπει να αγωνιστής για να αποδείξεις ότι όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίσα...
Δεν θέλω να μείνω άλλο εδώ, δεν θέλω να ζήσω στη μιζέρια της Ελλάδας, θέλω να κάνω μεγάλα πράγματα. Θέλω να φτάσω στα 60-70 και να ξέρω ότι έκανα πάντα αυτό που ήθελα, δεν θέλω να θυμάμαι ότι αγωνίστηκα για να φτιάξω κάτι που χάλασαν οι προγενέστεροι. Θέλω να ζήσω έξω, με αξιοπρέπεια, να με σέβονται, να με καταλαβαίνουν.
Θέλω να δουλέψω, να είμαι άνθρωπος, να με αγαπήσουν ανιδιοτελώς... θέλω να πάρω το πτυχίο μου και να ανοίξω τα φτερά μου, όπως ονειρευόμουν παλιά.
Θέλω θέλω θέλω... τελικά τι θέλω;
Θέλω να ξυπνήσω και να είναι όλα όπως πριν, θέλω να μεγαλώσω ευτυχισμένος, θέλω το αυτονόητο...
Θέλω να ακούσω και τα δικά σας θέλω, θέλω βοήθεια, θέλω να βλέπω αγάπη γύρω μου...
Ζέστη ζέστη και πάλι ζέστη τον τελευταίο καιρό, μάλλον μπήκε το καλοκαίρι πριν την ώρα του, και ενώ εγώ δήλωσα πως θα λείψω, εντούτοις να 'μαι και σήμερα να κάνω δημοσίευση.
Δεν θα σας ταλαιπωρήσω πολύ, μη φωνάζετε! Απλά ήθελα να το σχολιάσω. Τι κρίμα που το κλίμα κάθε χρόνο χειροτερεύει.. και δυστυχώς οι αλλαγές είναι τόσο αισθητές, που μπορείς να διακρίνεις εύκολα την διαφορά... Κάποτε έθετα στον εαυτό μου το δίλημμα μεταξύ χειμώνα - καλοκαίρι. Θα μου πεις σιγά τον χειμώνα που περνάμε (και δεν θα 'χεις και άδικο) αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου. Φέτος λοιπόν αποφάσισα ότι η καλύτερη εποχή είναι η άνοιξη, και ο καιρός είναι μαγευτικός ακριβώς έτσι όπως ήταν πριν 10 μέρες.
Κάνει την ζέστη του, φοράς το κοντομάνικο, παίρνεις και μια ζακετούλα καλού κακού - αχρείαστη να 'ναι - τα δέντρα είναι ανθισμένα... Αλήθεια παρατηρήσατε πόσο πιο όμορφη είναι η Αθήνα μας τώρα που το λιγοστό της πράσινο βρίσκεται στα καλύτερά του; Οδηγούσα κοντά στο Καλλιμάρμαρο τις προάλλες, και έβλεπα όλα τα δέντρα να στέκουν καμαρωτά και αμέσως μου έφτιαξε την διάθεση.
Όπως και να 'χει... οι εποχές κάνουν τον κύκλο τους, και άμα δεν είχαμε τους καύσωνες του καλοκαιριού και τις κουβέρτες του χειμώνα, δεν θα εκτιμούσαμε ποτέ αυτή την ανοιξιάτικη ευδαιμονία!
By the way, μου πρότειναν κάποιοι φίλοι μου να πάμε αύριο για μπάνιο... το έχει δοκιμάσει κανείς (για φέτος εννοώ! Μην ακούσω καμιά πατάτα!!); Πως είναι η θάλασσα αυτή την περίοδο; Αν έχετε καμιά ιδέα, ξέρετε, μη διστάσετε!
Φιλιά πολλά στα μουτράκια σας!
Πάρτε και μια καλοκαιρινή φώτο, έτσι για να ανεβαίνουμε :))
Μην έχοντας εδώ και καιρό, ιδιαίτερη έμπνευση να γράψω κάτι που θα σας κρατήσει λίγο το ενδιαφέρον, προτιμώ να απέχω, και ανά χρονικά διαστήματα να μπαίνω και να μαθαίνω τα νέα σας.
Το σημερινό τραγούδι δεν έχει κάποια ιδιαίτερη ιστορία, έψαχνα το κινητό μου να βρω ένα τραγούδι που είχα αποθηκεύσει από το trackid, για να το ξανά ακούσω, και έπεσα πάνω σε αυτό. Μου θύμισε το X-Factor, που το 'χε τραγουδήσει ένα παιδάκι, επίσης μου θύμισε τις διακοπές μου στην Αγγλία, και τέλος, το πόσο άσχημο είναι να περνάς τόσες ώρες μόνος σου...
Τελικά δεν είναι εύκολο να είσαι από άλλη πόλη. Όλοι οι γνωστοί μου οι Αθηναίοι, καταριούνται που μένουν με τους δικούς τους, και δεν έχουν τον δικό τους χώρο, και την ηρεμία τους... Και εγώ αυτό ήθελα παλιά... αλλά τελικά η μοναξιά δεν συνηθίζεται, και το ανθρώπινο άγγιγμα είναι αναντικατάστατο...
Που είχα λίγο περισσότερο χρόνο για τον εαυτό μου, και χάζευα από εδώ και από εκεί χωρίς να αγχώνομαι για να προλάβω τον ασυμμάζευτο. Τέλος πάντων ας μην αρχίσω πάλι την γκρίνια θα με κουράσω. Με εκνευρίζει η μίρλα, ακόμα και όταν προέρχεται από εμένα... Anywayz! Πάμε πάλι από την αρχή.
---
Όμορφη μέρα και η σημερινή... σε αυτό το σημείο σας εξομολογούμαι ότι μόλις πήγα να γράψω ότι "μπήκε η άνοιξη", ενώ σε κλάσματα δευτερολέπτου συνειδητοποίησα ότι το "βγήκε θα κόλαγε καλύτερα. Ο συντονισμός μου με την εποχή, ή καλύτερα η έλλειψή του, καλά κρατεί. Αν με ρωτήσεις τη μήνα έχουμε, Μάρτιο θα σου πω. Τέλος πάντων!
Η μέρα ξεκίνησε νωρίς, με ξύπνησαν τα κωλόπαιδα της ΔΕΛΑΤΟΛΑΣΤΡΑΝΣ (σουτ, μεταφορά εννοεί) να μου φέρουν τα πράγματα που πήρα χτες από ΙΚΕΑ. Μα καλά, στον ύπνο τους με βλέπανε 8:07 το πρωί; Και δηλαδή εγώ μετά πως να μην ξυπνήσω με νεύρα; Ούτε 4ωρο δεν είχα συμπληρώσει! Τέλος πάντων, θα τα έφερναν τελικά, μετά τις 11 οπότε ξάπλωσα για λίγο ακόμα.
Τι έλεγα; Α ναι. Που λέτε αυτή η μεταφορική στο λαιμό μου κάθισε Κατ' αρχήν γιατί αγάπη μου 2 έπιπλα να μου τα μεταφέρεις με 31€ ;; Έλεος δηλαδή, δεν τα στέλνω υπερατλαντικό, κέντρο έρχονται! Επιπλέον, το deliveryboy(? αν και και κάπως αλλιώς πρέπει να λέγεται κανονικά αλλά τέλος πάντων) είχε όρεξη για αστειάκια, και τελικά αυτό που κατάλαβα ότι εννοούσε είναι ότι τα παιδιά που μένουν από κάτω (δεν ξέρω και τι εθνικότητος είναι), είναι φίλοι του. Αχ πείτε μου τι γνώμη σας
Διάλογος: Αυτός: Τα παιδιά στο ισόγειο είναι κακά παιδιά! Εγώ: (spank 'em μου 'ρθε να του πω, αλλά χέστο καλύτερα) Γιατί τι κάνανε; Α: Πολύ φασαρία, εσένα δεν σε ενοχλούν; Ε: Μόνο μουσική έχω παρατηρήσει που βάζουν αλλά δεν με ενοχλεί.
--- 5 λεπτά αργότερα, αφού έφερε και τα υπόλοιπα---
Ε: Δεν πιστεύω να σου δημιούργησαν κάποιο πρόβλημα; Α: Όχι όχι, είναι φίλοι μου. Ε: Σε καλό σου βρε, γελάσαμε και σήμερα!
Τέλος πάντων, αφού επιβίωσα και από αυτό, είπα να ξεκινήσω τα μαστορέματα. Και που να με βλέπατε με το κατσαβίδι και τι γλώσσα στα πλάγια σαν τη Lassie που λαχάνιασε από το τρέξιμο! Δεν είναι τελικά αυτά τα πράγματα για εμάς φιλενάδες, πάλι καλά που ήταν και ο αγαπητικός σπίτι και έκανε δουλεία. Πιάνουν τα χέρια του, δεν έχω παράπονο. Και μου το 'λεγε η μαμά όταν ήμουν μικρό: "Κοίτα μην πάρεις καμιά ανεπρόκοπη! Να κάνει και καμιά δουλειά στο σπίτι!!"... Τώρα ανεπρόκοπος ανεπρόκοπη τη σημασία έχει; τις δουλείες τις κάνει πάντως!
Αφού τελειώσαμε και με αυτά εγώ κουράστηκα και κάθισα στον καναπέ να ξαποστάσω η βάβω, και ο αγαπητικός έφυγε για το σπίτι γιατί θα έρθουν και κάτι συγγενείς μου. Και όχι ότι είχα πρόβλημα αλλά έφτιαξα τα έπιπλα και δεν έχω σκουπίσει ακόμα! Μην με πουν και λιόρτζω, ντροπή μου μετά.
Το βραδάκι δεν ξέρω πως θα εξελιχθεί, έλεγα να πάω καμιά βόλτα, αλλά αυτή τη στιγμή δεν ξέρω για τι είδους μέρος θα έχω όρεξη... Το μόνο για το οποίο είμαι σίγουρος, είναι ότι έχω όρεξη να περάσω πολύ ωραία, so... Αναμείνατε εξελίξεις!
Χάθηκα, ναι το γνωρίζω, μην αρχίσετε τα γιατί και τα πως! Γι' αυτό είμαι εδώ για να σας τα πω. Πόσος καιρός... σαν να μην πέρασε ούτε μια εβδομάδα από το τελευταίο μου post... Περνάει ο καιρός, άλλες φορές γρήγορα σαν άνεμος, και άλλες φορές αργά, σαν ατελείωτες στιγμές.
Μεσολάβησε το Πάσχα, και ούτε που κατάλαβα πως περάσανε 15 μέρες αργίας έτσι. Έφυγα από Αθήνα, ξαναγύρισα και τελικά νιώθω σαν να ήμουν πάντα εδώ. Είναι πράγματι αξιοθαύμαστο το πόσο γρήγορα μπορεί να προσαρμοστεί ο άνθρωπος! Όλο αυτό το διάστημα βλέπετε είχα αρκετά πράγματα να βασανίζουν το μυαλό μου, και να με κρατάνε σε μια συνέχεια, η σχολή είναι αρκετά πιεστική αυτή την περίοδο, σαν να φτάνει ο Μάιος και να πρέπει να παραδόσω τις εργασίες μου... και δεν είναι και λίγες.
Σε λίγες μέρες έχω γενέθλια! Ναι μεγαλώνω και επίσημα κατά έναν χρόνο... και εκεί που συζητούσα με έναν φίλο μου που ήθελε να μου κάνει έκπληξη εκείνη τη μέρα, συνειδητοποίησα ότι τα γενέθλια μου είναι σε μια εβδομάδα περίπου, και όχι σε ένα μήνα που τα περίμενα... Άλλαξα, αλλάζει ο άνθρωπος. Μέχρι πριν λίγα χρόνια, όταν έμπαινα στον τελευταίο μήνα πριν τα γενέθλιά μου, μετρούσα αντίστροφα τις ημέρες. Δεν περίμενα τη στιγμή που θα ανοίξω τα δώρα και θα ξεσκίσω το γυαλιστερό χαρτί! Ήταν η καλύτερή μου στιγμή, μετά τα Χριστούγεννα.
Και όμως προσαρμόζομαι, γιατί δεν έχει νόημα να αναπολείς το παρελθόν. Γιατί πάντα σκέφτομαι πως θα ήμουν αν είχα κάνει διαφορετικές επιλογές... Όμως τώρα είναι αργά, αυτός είμαι και το θέμα είναι τι θα κάνω από εδώ και πέρα. Θέλω να ζω την ζωή μου, είμαι πολύ νέος ακόμα για να συμβιβάζομαι, πολύ νέος για να μιζεριάζω.
Αρκεί. Υπάρχουν και ευτυχισμένες στιγμές, γιατί όμως τείνουμε πάντα να τις περνάμε τόσο ξόφαλτσα; Μένουμε στα κακά γιατί ίσως είναι αυτά που θέλουμε να διορθώσουμε. Ή που θα θέλαμε να μπορούσαμε να διορθώσουμε. Μάταια.
Ο ελεύθερός μου χρόνος ελάχιστος. Μάλλον δεν κάνω καλή διαχείρησή του. Γι' αυτό το λόγο έχω την εντύπωση, και έτσι πρέπει να 'ναι, ότι έχω αφήσει ξανά κάποιους από τους "ανθρώπους" μου πίσω... Δεν πειράζει, τουλάχιστον μου δόθηκε η ευκαιρία να καταλάβω από μόνος μου ποιοι ενδιαφέρονται να μείνουν.
Αυτά για σήμερα... όπως βλέπετε η τρέλα δεν πάει στα βουνά, κατεβαίνει και στην πόλη... και που μπει ο Μάιος με τις πρώτες του ζέστες...
Χαιρετισμούς σε όλους σας, συγνώμη για το διάστημα που έλειπα...
Εχμμ αν το μεταφράσεις στην ελληνική του εκδοχή θα μπορούσε να είναι το "Έλα να με τελειώσεις, μόνο εσύ μπορείς" , παρ' όλα αυτά υπάρχει λόγος που δεν είναι αυτή :p
Αυτό λοιπόν το τραγούδι το ανακάλυψα πρόσφατα σχετικά, στο Guitar Hero, και με τρέλανε εντελώς, αν και γενικά δεν είναι τόσο του ρεπερτορίου που ακούω, μου αρέσει ένα κομμάτι που παίζει η κιθάρα. Οι στιγμές που το πρωτοάκουσα συνοδεύονται με μερικούς - λίγους και καλούς - φίλους, και ένα υπέροχο 5ήμερο, γι' αυτό λοιπόν και το ανεβάζω.
Σας αγαπώ λοιπόν... αν και πολλές φορές δεν έχω το θάρρος να σας το πω πρόσωπο με πρόσωπο, ίσως επειδή είμαι πιο "κότα" απ' όσο το παίζω, ίσως επειδή φοβάμαι ότι δεν είμαι άξιος της αγάπης που μου δείχνετε εσείς. Καμιά φορά μου φαίνεται αυτονόητο ότι σας έχω, και όμως δεν θα 'πρεπε να σας θεωρώ δεδομένους, γιατί δεν είστε... Κάνω λοιπόν τα λάθη μου, εσείς όμως έχετε πάντα το μεγαλείο να με συγχωρείτε και να με βοηθάτε να γίνω καλύτερος σαν άνθρωπος. Για μένα... για εσάς...
Μπορεί να μην είστε πλέον στην καθημερινότητά μου, όμως στην καρδιά μου υπάρχει πάντα ένα ξεχωριστό κομμάτι για όλους εσάς. Αφιερωμένο.
Παρέχονται μερικές έξυπνες απαντήσεις για να καταλάβει πόσο ανεπιθύμητος είναι και να την κάνει με ελαφρά. Αν έχετε κάποια ιδέα αφήστε σε comment και θα προστεθεί!
Ερ: Κούκλε/α μου που ήσουν όλη τη ζωή μου;;; Απ: Κρυβόμουν από εσένα...
Ερ: Είμαι φωτογράφος. Ψάχνω για ένα πρόσωπο σαν και το δικό σου! Απ: Είμαι πλαστικός/ή χειρουργός. Ψάχνω για ένα πρόσωπο σαν και το δικό σου.
Ερ: Καλησπέρα. Δεν είχαμε βγει ραντεβού μια φορά; Ή μήπως δύο; Απ: Μάλλον μία φορά. Δεν κάνω ποτέ το ίδιο λάθος δύο φορές
Ερ: Θα 'θελες να βγούμε κάποια στιγμή το Σαββατοκύριακο; Απ: Λυπάμαι. Θα έχω πονοκέφαλο αυτό το Σαββατοκύριακο
Ερ: Βλέποντας το πρόσωπό σου, πρέπει να γυρίζουν πολλά κεφάλια!! Απ: Και βλέποντας το δικό σου, πρέπει να γυρίζουν αρκετά στομάχια!
Ερ: Έλα, μην είσαι ντροπαλός/ή, ζήτα μου να βγούμε! Απ: Βεβαίως, βγες έξω.
Ερ: Πιστεύω ότι θα μπορούσα να σε κάνω πολύ ευτυχισμένο/η Απ: Γιατί; Φεύγεις;
Ερ: Μπορώ να έχω το ονοματάκι σου; Απ: Γιατί, δεν έχεις δικό σου;
Ερ: Θέλεις να πάμε να δούμε καμια ταινία; Απ: Όχι, την έχω δεi.
Ερ: Νομίζω ότι κάπου σε έχω ξαναδεί! Απ: Όντως. Γι' αυτό το λόγο δεν έχω ξαναπάει εκεί.
Ερ: Το κορμί σου είναι σαν ναός! Απ: Λυπάμαι, δεν έχω λειτουργία σήμερα.
Ερ: Αν μπορούσα να σε δω γυμνό, θα μπορούσα να πεθάνω ευτυχισμένος. Απ: Αν σε έβλεπα γυμνό, θα πέθαινα και εγώ.... από τα γέλια!
Ερ: Μανάρι μου είμαι ηφαίστειο στο κρεββάτι...! Απ: Μάλιστα... σήμερα πάντως θα μείνεις ανενεργό.
Πάει πέρασε και η προηγούμενη εβδομάδα, και ακόμα και αν είμαστε ακόμα στο μέσο αυτής που ήρθε, νιώθω πως τελείωσε ήδη και αυτή. Βλέπεις αύριο είναι αργία, λόγο εορτασμού, ε μετά Παρασκευή είναι ένα βήμα πριν το ΣΚ, οπότε; Τέλος!
Σα να μου φαίνεται πως πέρασε γρήγορα ο καιρός, ο Μάρτιος βγήκε χωρίς να το καταλάβω. Αν με πετύχεις σε φάση πλήρους χαλάρωσης και με ρωτήσεις πόσο έχει ο μήνας, και απαντήσω αυθόρμητα θα σου πω 10; 11; Βλέπω τις δημοσιεύσεις μου αυτόν τον μήνα και μου φαίνονται αρκετές, μην πω υπερβολικές γιατί στο μυαλό μου υπάρχει η εντύπωση ότι τώρα μπήκαμε στον Μάρτιο!
Τι να πω... μάλλον φταίει και το γεγονός ότι έχω καταπιαστεί με αρκετά την τελευταία περίοδο και δεν έχω τόσο χρόνο για να κάτσω και να σκεφτώ τι θέλω και τι θα μπορούσα να κάνω. Συνήθως λειτουργώ με κάποιο πρόγραμμα, το οποίο δεν το ακολουθώ απαραίτητα κατά γράμμα μεν, απλά μου αρέσει να υπάρχει ένα πλάνο που να εξηγεί τι πρέπει να κάνω και μέχρι πότε. Αυτό το κάνω γιατί δεν θέλω να έρθω σε κατάσταση που να ψάχνω κάτι να ασχοληθώ και να μην βρίσκω τίποτα. Αυτή την εβδομάδα όμως δεν λειτουργώ έτσι, είναι συγκεκριμένα τα task που έπρεπε να φέρω εις πέρας, οπότε μάλλον το πρόγραμμα έγινε καθημερινότητα, από εναλλακτικό σχέδιο που ήταν, και γι' αυτό κύλισε γρήγορα.
Όπως και να 'χει, καταπιάστηκα αρκετά με εργασίες για το πανεπιστήμιο, παρέδωσα σήμερα την τελευταία και μπορώ να πω ότι ανακουφίστηκα. Όταν ασχολούμαι με κάτι θέλω να βάζω τα δυνατά μου, δεν μου αρέσει καθόλου η πρόχειρη δουλειά, ούτε και η μετριότητα. Μέχρι όμως, να τελειώσει αυτό το κάτι, πάντα υπάρχει μια ανησυχία μήπως δεν έχω κάνει κάπου λάθος (περιλαμβάνει ακόμα περισσότερο τις ατομικές εργασίες).
Έπρεπε επίσης να συνεννοηθώ με τα μαθήματα που θα πάρω στο Βέλγιο, και να συμπληρώσω τα έγγραφα που χρειάζονται. Άλλο άγχος από κει... είναι και αυτή η γραμματεία της σχολής μας ρε παιδί μου... εντελώς δημόσια υπηρεσία! Εντάξει δεν λέω, εξυπηρετικές οι γυναίκες, αλλά τόσο μα τόσο βαριεστημένες...! Άμα δεν τους το βγάλεις με το τσιγκέλι, όλο και κάποια πατάτα θα κάνεις. Αναγκάστηκα λοιπόν να κάνω μια προσωπική έρευνα, να συγκεντρώσω πληροφορίες από συμφοιτητές που έφυγαν, να επισκεφτώ τη σελίδα του πανεπιστημίου και να ψάξω την κάθε λεπτομέρεια... Αλλά τέλος και με αυτό, είναι όλα έτοιμα και μένει μόνο να τα παραδώσω.
Τώρα που το σκέφτομαι, πρέπει να πέρασε αρκετός καιρός από τότε που βγήκα λίγο για να διασκεδάσω... Ξέχασα πότε ήταν η τελευταία φορά που ήπια ποτό κάπου έξω με φίλους, κι όμως δεν μου έλειψε.. όχι ότι το βαρέθηκα, αλίμονο! Απλά δεν κατάλαβα πως έμεινα τόσες μέρες μέσα. Μάλλον θα πάω κάπου σήμερα ποτό ή σινεμά; Για να δούμε ποιον φίλο μου έχω παραμελήσει περισσότερο τον τελευταίο καιρό...
Ήταν όντως Κυριακή βασικά; Ούτε που θυμάμαι... Τέλος πάντων! Δεν είναι αυτό το πρόβλημά μας! Όπως και να 'χει το τι πέρασα εκείνη την ημέρα δεν περιγράφεται... έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου... Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή:
Ήταν μία αρκετά ανοιξιάτικη Κυριακή [μάλλον] και καθώς κύλισε απαλά και όμορφα, αποφάσισα να κάνω κάτι περισσότερο ζωντανό το βράδυ. Κανόνισα λοιπόν να βγω με την φίλη [Katsiki]... ε και που θα πηγαίναμε;; Sodade! Να σου χαρές και πανηγύρια η δικιά σου! Είχα μέρες βλέπετε να βγω Γκάζι, και να πω ότι μου 'χε λείψει; Θα το πω. Μάλλον. [Καλά μη φωνάζετε, εδώ δε θυμάμαι αν ήταν Κυριακή... το αν χάρηκα με πείραξε;]
Αφήνουμε που λέτε τα μπουφάν στην γκαρνταρόμπα, και μπαίνουμε με τον αέρα και το σκέρτσο που αρμόζει. Παίρνουμε τα ποτά μας και αρχίζουμε να προσαρμοζόμαστε λίγο στο κλίμα. Ε κάτι να δεις ποιοι βρίσκονται τριγύρω σου, κάτι να συνηθίσεις την φασαρία, ένα 10λεπτο το 'φαγες! Όλα καλά και ωραία μέχρι που... φεύγω. Φεύγω σχεδόν τρέχοντας προς το μπάνιο. Κλειδαμπαρώνομαι εκεί μέσα και παίρνω τηλέφωνο την Κατσίκα. [Άτιμο what'sup γι' αυτές τις δύσκολες στιγμές σ' αγαπώ!]
Εγώ: Έλα στο μπάνιο Τ Ω Ρ Α ! Κατσίκι: Τι λες μωρέ;; Δεν ακούω! Εγώ: Στο μπάνιο λέω Τ Ω Ρ Α Α Α!
Τα πόδια μου να μην με κρατάνε, να είμαι έτοιμος να σκάψω λαγούμι να βγω από εκεί μέσα το συντομότερο...! Τι έγινε; Με φάγατε, αμάν πια! Να τι έγινε:
Κατσίκι: Τι έπαθες;; Εγώ: Δεν φαντάζεσαι ποιος είναι μέσα... Κατσίκι: Ε πες μου... Εγώ: Δεν φαντάζεσαι σου λέω! Κατσίκι: Ε μας γκάστρωσες, άντε πες μου! Εγώ: Ο άντρας της διαχειρίστριάς μου...
- Κόκκαλο -
Ναι ναι, μας είχε προσπεράσει και έκατσε πίσω μας. Δεν έμενα στον ίδιο χώρο μαζί του εγώ! Και να οι σκέψεις να διαπερνούν το μυαλό μου... Ξαφνικά άρχισα να δικαιολογώ την τόση οικειότητα που έδειχνε κάθε φορά που με έβλεπε. Βρε λες να με λιμπιζόταν το πατσαβούρι; Αλλά εγώ μένω και μόνος μου! Και να με δει και έρθει καμιά μέρα για "επίσκεψη" ...;;
Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί... Αλλά κάπου εδώ αρχίζει το θέατρο του παραλόγου. Πήγαμε στο μέσα stage να ηρεμήσω λίγο, αλλά πόσο να αντέξουμε και εμείς; Καλά εγώ στην κατάσταση που ήμουν δεν είχα κανένα πρόβλημα να κάτσω όλο το βράδυ, αλλά το [Katsiki] δεν μου έφταιγε σε τίποτα! Ξαναπήγαμε στο πρώτο. Με το που μπαίνουμε, νάτος αυτός στο 2 stage. Κάποια στιγμή που είχα κρυφτεί εγώ πίσω από τον Dj ξαναβγαίνει αυτός και κάθεται στην απέναντι γωνίτσα (ευτυχώς δεν είχε οπτικό πεδίο). Α! Ξέχασα να πω πως σε όόόλο αυτό το διάστημα εγώ έστελνα και την κατσίκα να εντοπίσει που είναι ο άλλος. Liveαναμετάδοση σου λέει!
Λίγο αργότερα αυτός βγαίνει έξω, εγώ πέφτω στα 4 ( ΣΚΑΣΤΕ ) και αρχίζω να προσεύχομαι. Στέλνω κατσίκι να ρωτήσει την πόρτα αν βγήκε ένα κοντό μαυριδερό χάλι. Η απάντηση της πόρτας; "Ποιος; ο xxx ο ηθοποιός;"
Κάγκελο εγώ... Τι έγινε τώρα; Ο άντρας της διαχειρίστριας είναι ηθοποιός; Δεν είναι! Μήπως τον μπέρδεψα; Δεν παίζει! Και ποιος στο κέρατο είναι αυτός ο xxx και εγώ δεν τον ξέρω;; Για να μην σας τα πολυλογώ, η βραδιά συνεχίστηκε όμορφα, εγώ γύρισα σπίτι και έκανα την αναζήτηση στο google [όλα να τα ξέρει αυτό το διαβολομηχάνημα;;] και έπεσα ήσυχος για ύπνο.
Ο xxx είναι ολόιδιος ο διαχειριστής που λέτε. Το πιο πιθανό είναι να είδαμε τον ηθοποιό, ΑΛΛΑ δεν είναι ότι ψιλομοιάζουν... είναι όντως ίδιοι! Εμένα βέβαια δεν με ενδιαφέρει, ακόμα δεν μου το βγάζεις από το μυαλό ότι ήταν ο διαχειριστής. Άσε που καλοχαίρεται όταν με βλέπει!
Όπως και να 'χει, αυτό που πέρασα εκείνη την νύχτα ήταν το χειρότερο άγχος της ζωής μου, δεν θυμάμαι να έχω νιώσει παρόμοια άλλη φορά. Για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα πως είμαι κλεισμένος σε ένα κουτί όπου δεν υπάρχει πουθενά διαφυγή. Τελείωσε όμως, ευτυχώς με καλό τρόπο... Από εδώ και πέρα ελπίζω ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΑΝ ΗΤΑΝ να μην ξαναβρεθεί μπροστά μου, γιατί εγώ ακόμα βλέπω τον διαχειριστή και ταράζομαι.
Παράκληση προς όλους τους bloggers: Αν δείτε ποτέ κοντό μαυριδερό 40άρι να κυκλοφορεί μόνος του και ντυμένος σαν λέτσος, παρακαλώ να τον απομακρύνετε από το Γκάζι. Ευχαριστώ εκ των προτέρων!
Μα τι γίνεται με αυτή την αγορά εργασίας; Λέγεται ότι η ανεργία θα φτάσει στο 20% τον επόμενο καιρό, ένεκα της οικονομικής κρίσης... (Χριστός κι Απόστολος)
Από την άλλη, διάφοροι που κοιτούν το πτυχίο σου (οι επίδοξοι εργοδότες ντε!!) και βλέπουν 7-8 χρόνια για να ορκιστείς σε λένε και χαραμοφάι. Άντε να τους εξηγήσεις!
Εμ ο κόσμος δεν ξέρει τι θέλει τελικά!
Εγώ προς το παρόν λέω να κάνω ένα εξάμηνο διακοπές στο εξωτερικό. Από Σεπτέμβρη λοιπόν θα σας στέλνω τα φιλιά μου από το όμορφο Βέλγιο! Όχι όχι, δεν πρόκειται να ξενιτευτώ για να αναζητήσω την τύχη μου. Για Erasmus θα βρίσκομαι εκεί στα ξένα, αν και τα infos που πήρα μου δείχνουν ότι έχει πολύ περισσότερο διάβασμα απ' όσο περίμενα, περισσότερο μάλιστα και από άλλα πανεπιστήμια τα οποία μπορούσα να διαλέξω, κάτι που με απογοήτευσε αρχικά... Αλλά από την άλλη ας μην τα θέλουμε και όλα δικά μας...
Προς το παρόν κρατάμε τα καλά, που - δόξα το Θεό - υπερτερούν των αρνητικών. Έχουμε να γνωρίσουμε κόσμο και κοσμάκι, να μοιραστούμε καινούριες εμπειρίες από μια όμορφη χώρα της Ευρώπης, να δούμε μαζί φωτογραφίες... και φυσικά να δούμε πως θα 'πρεπε να λειτουργεί και το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα! Ναι καλέ θα σας τα γράψω εδώ, θα σας ανεβάσω και φωτογραφιούλες, δεν χανόμαστε :))
ΥΓ: Περιμένω παραγγελίες από τώρα για τα δώρα που θέλετε να σας φέρω :D Προτιμήστε σοκολάτες & μπύρες! ΥΓ 2: Άραγε οι Βέλγες φιλενάδες πως να διασκεδάζουν;;
Γνωστό τραγούδι, από τα αγαπημένα μου. Κάθε φορά που το ακούω μου 'ρχονται στιγμές από τα χρόνια που ήμουν γυμνάσιο - λύκειο, πρωινά Σαββάτου, σε ένα μικρό καφέ με φίλους/ες με την συντροφιά του James, Placebo κλπ. Εκεί μεγάλωσα. Σε αυτό το καφέ έκανα τα πρώτα μεγάλα όνειρα, τις πρώτες σοβαρέςφιλοδοξίες. Σαν να ξεκίνησα να ζω εκεί.
Κρίμα που έχει κλείσει τώρα... αλλά δεν πειράζει. Τουλάχιστον δεν είδα την παρακμή που έχουν ορισμένα καφέ στον κύκλο ζωής τους. Έκλεισε ξαφνικά... ίσως γι' αυτό να έχω ακόμα την εντύπωση ότι είναι το ιδανικό καφέ.
Σας το αφιερώνω, σε εσάς, στους φίλους μου, στο καφέ!
Τον έψαξε... αλήθεια το έκανε! Όμως ο Στέφανος ήταν αρκετά μακριά πλέον. Ήθελε να σβήσει ότι του θύμιζε το παρελθόν, δεν του άρεσε αυτή η ευαίσθητη πλευρά του. Μια ζωή είχε μάθει να είναι μόνος του, να αγωνίζεται για την ζωή του και να μην έχει κανέναν δίπλα του.
Ήταν σκληρός απέναντι στην πραγματικότητα, και ότι τον φόβιζε δεν είχε χώρο στην ζωή του. Έτσι λοιπόν και έφυγε για Θεσσαλονίκη, ίσως για λίγο καιρό αρχίκα, μέχρι να ξανασταθεί καλά στα πόδια του. Άλλαξε κινητό & διεύθυνση και ήταν ξανά εκεί απ' όπου ξεκίνησε: στην αρχή. Για καλή του τύχη είχε κάποιους παλιούς φίλους στην συμπρωτεύουσα και δεν ήταν δύσκολο να αναλάβει γρήγορα τις πρώτες του υποθέσεις στο καινούριο του γραφείο. Φυσικά, ήταν εύκολο και να συνεχίσει την αγαπημένη του ασχολία, το σαλιάρισμα με όμορφα, νέα αγόρια, τόσο γοητευτικός και πετυχημένος άλλωστε, αποτελούσε καλό λαυράκι για επίδοξους εραστές. Αυτοί πέρναγαν καλά, και αυτός είχε αυτό που ήθελε.
Ο Μίλτος πήρε το πτυχείο του, και δεν έπαψε να τον αναζητά... Ίσως να μειώθηκε η ένταση καθώς πέρναγε ο καιρός... ποτέ όμως δεν τον ξέχασε. Ήταν αρκετά ευαίσθητος, είχε όμως δυνατό ένστικτο. Ήξερε ότι είχε χάσει έναν άνθρωπο που άξιζε πολλά. Δεν μπορούσε όμως να κάνει τίποτε άλλο. Ήδη οι τύψεις τον τιμωρούσαν και με το παραπάνω... Μάλλον έπρεπε να προσέχει περισσότερο τα λόγια του, να προσέχει τι εύχεται... "Δεν θέλω να σε ξαναδώ" του είχε πει... ήταν η φράση που για αρκετούς μήνες αντηχούσε ακόμα στο κεφάλι του. Από ένα σημείο και μετά όμως ήταν μάταιο... δεν μπορούσε να μείνει κολλημένος σε μια σχέση που ατύχησε... έπρεπε να συνεχίσει. Και έτσι έκανε.
-------------------------
Είχαν περάσει ακριβώς δύο χρόνια απ' όταν γνωρίστηκαν, ήταν ξανά τα γενέθλια του Μίλτου. Παρόλα αυτά ο ίδιος δεν συγχώρεσε τον εαυτό του για τον τρόπο που φέρθηκε στον Στέφανο, για τον τρόπο που τον έχασε. Όλο αυτό δεν έκανε τον κύκλο του, τελείωσε πρόωρα και αυτό ήταν που τον πλήγωνε. Έβρισε το αναθεματισμένο φανάρι που τον έπιασε στη μέση της Κηφισίας ενώ είχε ήδη αργήσει. Αφηρημένα κοίταξε το διπλανό αυτοκίνητο... ήταν τα ίδια σμαραγδένια μάτια. Ήταν ο Στέφανος; ή μήπως όχι; Κοιτάχτηκαν για μια στιγμή και το αυτοκίνητο ξεκίνησε. Κάποιος κόρναρε στον Μίλτο που είχε μείνει να χαζεύει. Καθ' όλη την διάρκεια της διαδρομής σκεφτόταν αν ήταν αυτός. Δεν ήταν σίγουρος αν όντως τον είδε, αν ήθελε να τον ξαναδεί... αν έπρεπε να τον ξαναδεί. Αν ήταν αυτός, ήταν το πιο όμορφο δώρο γενεθλίων... τις σκέψεις του όμως διέκοψε το κινητό του, ήταν μήνυμα από το μωρό του: "Άντε που είσαι;; σου έχω έτοιμο το δώρο σου!" . Άφησε τον Στέφανο στο πίσω μέρος του μυαλού του και συνέχισε την ζωή του. Ήταν ένας κύκλος που έπρεπε να είχε κλείσει από καιρό.
