Η επόμενη μέρα...

Με όλα αυτά που έχουν γίνει, και ακόμα όσα πρόκειται να γίνουν, νιώθω την ανάγκη να γράψω 2-3 λόγια για την κατάσταση όπως την αντιλαμβάνομαι, και όπως θεωρώ πως θα είναι οι επόμενες για εμένα αλλά και για τον κόσμο γύρω μου.

---



Όλα ξεκίνησαν με το μεγάλο έλλειμμα της χώρας μας, που κάθε χρόνο διογκωνόταν, ενώ η νέα κυβέρνηση, είχε υποσχεθεί προεκλογικά να μας βγάλει από την κρίση μέσα σε 100 ημέρες, καθότι υπήρχε πλήρες σχέδιο, και να κάνει τις κατάλληλες ενέργειες έτσι ώστε να μειωθεί το έλλειμμα Στην πορεία μας είπαν πως δεν ξέρανε την οικονομική κατάσταση της χώρας και το σχέδιο πήγε για φούντο. Γιατί έτσι απλοί άνθρωποι που είναι και αυτοί οι πολιτικοί, που να έχουν πρόσβαση σε τέτοια δεδομένα της χώρας. Αχ πόσο ταυτίζομαι μαζί τους ώρες ώρες!

Όπως και να 'χει... από εκείνη τη στιγμή και μετά όλα τρέξανε, σαν να κοιμήθηκα μια ημέρα και να ξύπνησα την επομένη μέσα στο χάος. Δεν μου φαίνεται παράλογο, σαν ηφαίστειο που ετοιμαζόταν εδώ και χρόνια και τελικά έκανε το μεγάλο μπαμ. Η χώρα πρέπει να μειώσει άμεσα το έλλειμμά της, καθότι είμαστε όλοι κλέφτες και καλοπερασάκιδες. Έτσι μας βλέπουν έξω, πιστεύουν πως οι Έλληνες κλέψανε την Ευρώπη και είναι όλοι πλούσιοι, αργόσχολοι και ευτυχισμένοι... που να 'ξεραν και αυτοί...

Έτσι έγινε το μπαμ, μέσα από άπειρες απεργίες, συνελεύσεις, διαδηλώσεις, επιθέσεις, με αποκορύφωμα τον θάνατο 3 ανθρώπων, που ήταν αναγκασμένοι να μείνουν μέσα στο κτίριο τις εταιρίας τους, χωρίς να 'χουν την πολυτέλεια να εκφράσουν την δυσαρέσκειά τους για όσα γίνονται... το αποκορύφωμα... ίσως και όχι....

αποκορύφωμα... ή μήπως η νέα καθημερινότητα..

Στεναχωρήθηκα, συγκινήθηκα, δάκρυσα με όλα όσα έγιναν, και έψαξα στα μπλογκ να δω την οργή του κόσμου, ψάχνοντας κάποιον που να νιώθει όπως εγώ... ίσως για να ταυτιστώ, ίσως για να νιώσω πως ανήκω κάπου... ίσως ήθελα να μην νιώθω μόνος... Οι φωνές διαφορετικές, αντίθετες απόψεις, και πολλοί νέοι άνθρωποι, ο μελλοντικός πυρήνας της νέας Ελλάδας, να επικροτεί όλα αυτά. Να χαίρεται για την εξέλιξη των γεγονότων στις 5/5... να μιλάει για μια νέα επανάσταση, να δείχνει τον θάνατο ενός μωρού σαν "θυσία" για όλους εμάς...

Ίσως τελικά να μην έπρεπε να μπω σε όλη αυτή τη διαδικασία... στεναχωρήθηκα, πληγώθηκα... πως γίνεται να μιλάς τόσο ψυχρά για 3 αθώους; 3 νέους με όνειρα, ελπίδες και ανησυχίες όπως εμείς... όπως εγώ...

Όλο αυτό με βάζει σε μια κατάσταση να σκέφτομαι πως το αύριο δεν θα είναι καθόλου εύκολο, η αντίληψη του μέσου Έλληνα δεν συγκλίνει με την δική μου, και η νέα τάξη πραγμάτων θα είναι χειρότερη από τον χειρότερο εφιάλτη μου. Κρίμα... κρίμα και πάλι κρίμα για αυτή την τόσο όμορφη χώρα, για αυτά τα νέα παιδιά, για την μάνα μου που δεν θα πάρει ποτέ σύνταξη επειδή αφιέρωσε όλα τα χρόνια της στο να με μεγαλώσει αντί να δουλέψει... και παρόλα αυτά εγώ να φοβάμαι που την έχω αφήσει μόνη της, μην της συμβεί κάτι κακό...

Την επομένη των γεγονότων βρέθηκα στο Χαλάνδρι... μια μαυροφορεμένη γιαγιά μας είδε να περιμένουμε σε μια γωνιά και ήρθε απειλητική προς το μέρος μας. "Να μην ξαναπάτε σε πορείες, που σκοτώνετε τον κόσμο και δεν ντρέπεστε! Νέοι άνθρωποι είστε, ντροπή σας!"

Ο φόβος και η αβεβαιότητα ρίζωσε στην καρδιά μου, και στην καρδιά κάθε ανθρώπου σε αυτή τη χώρα. Ήδη φοβάμαι... κάποτε ίσως φοβόμουν τους οικονομικούς μετανάστες... Όχι! όχι από φόβο επειδή είναι ξένοι. Επειδή είναι άνθρωποι που έφυγαν για ένα καλύτερο αύριο και η χώρα μας δυστυχώς δεν τους το προσφέρει... ο άνθρωπος δεν ξέρει τι κάνει όταν πεινάει, μπορεί να κάνει πράγματα που δεν φανταζόταν.

Πλέον φοβάμαι τους πάντες, τους Έλληνες ακόμα περισσότερο, και αυτό γιατί όλοι αυτοί οι αλλοδαποί έχουν μάθει να επιβιώνουν πολύ καλά σε κάτι που εμάς μας σόκαρε. Αλλά πλέον είμαστε αναγκασμένοι να ανεχτούμε όλα αυτά, να μειώσουμε τα έξοδά μας σαν κράτος, να μεγαλώσουμε τα παιδιά με τα απολύτως βασικά...

Τόσοι και τόσοι άνθρωποι, δυστυχισμένοι, κακόμοιροι και αξιοθρήνητοι να εκλιπαρούν για μια δουλειά, και ακόμα τόσοι που έχουν μια δουλειά να εκλιπαρούν για αξιοπρέπεια. Τι ειρωνεία.. τελικά όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε...

Πρέπει να μειώσουμε το έλλειμμα, δεν διαφωνώ, όλοι λίγο πολύ είμαστε "κλέφτες" του κράτους... από την υπάλληλο στα ΕΛΤΑ που εξυπηρετεί 1 πελάτη το 10λεπτο επειδή δεν την έπιασε ο καφές, μέχρι και εμένα που μου έσβησε την 40ευρη κλήση ένας γνωστός μου. Άλλοι κλέψαμε πιο πολλά, άλλοι λιγότερα... και άλλοι ίσως και τίποτα.

Άλλοι το κάνανε για να επιβιώσουν, καθώς οι μισθοί ποτέ δεν έφταναν, άλλοι για να κρατήσουν αυτά που έχουν, και άλλοι για να πλουτίσουν. Το κίνητρο για μένα δεν έχει καμία διαφορά, το αποτέλεσμα είναι ότι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, και όχι μόνο οικονομικά, αλλά και κοινωνικά. Η Ελλάδα στα μάτια του υπόλοιπου κόσμου είναι τελειωμένη. Οι επιχειρήσεις, που δίνουν τις θέσεις εργασίας δεν έρχονται, άλλες φεύγουν, και το τίμημα το πληρώνουμε όλοι... και οι υπεύθυνοι και οι ανεύθυνοι...

Γιατί όταν το positioning της Ελλάδας είναι το ίδιο με αυτό της "λαμογιάς" και της "καλοπέρασης" , τότε ο εργοδότης, ή ο φίλος ή ο οποιοσδήποτε από το εξωτερικό είναι αρνητικά προδιατεθειμένος απέναντί σου, και εσύ πρέπει να αγωνιστής για να αποδείξεις ότι όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίσα...

Δεν θέλω να μείνω άλλο εδώ, δεν θέλω να ζήσω στη μιζέρια της Ελλάδας, θέλω να κάνω μεγάλα πράγματα. Θέλω να φτάσω στα 60-70 και να ξέρω ότι έκανα πάντα αυτό που ήθελα, δεν θέλω να θυμάμαι ότι αγωνίστηκα για να φτιάξω κάτι που χάλασαν οι προγενέστεροι. Θέλω να ζήσω έξω, με αξιοπρέπεια, να με σέβονται, να με καταλαβαίνουν.

Θέλω να δουλέψω, να είμαι άνθρωπος, να με αγαπήσουν ανιδιοτελώς... θέλω να πάρω το πτυχίο μου και να ανοίξω τα φτερά μου, όπως ονειρευόμουν παλιά.

Θέλω θέλω θέλω... τελικά τι θέλω;

Θέλω να ξυπνήσω και να είναι όλα όπως πριν, θέλω να μεγαλώσω ευτυχισμένος, θέλω το αυτονόητο...

Θέλω να ακούσω και τα δικά σας θέλω, θέλω βοήθεια, θέλω να βλέπω αγάπη γύρω μου...

Αnd what about spring??

Ζέστη ζέστη και πάλι ζέστη τον τελευταίο καιρό, μάλλον μπήκε το καλοκαίρι πριν την ώρα του, και ενώ εγώ δήλωσα πως θα λείψω, εντούτοις να 'μαι και σήμερα να κάνω δημοσίευση.

Δεν θα σας ταλαιπωρήσω πολύ, μη φωνάζετε! Απλά ήθελα να το σχολιάσω. Τι κρίμα που το κλίμα κάθε χρόνο χειροτερεύει.. και δυστυχώς οι αλλαγές είναι τόσο αισθητές, που μπορείς να διακρίνεις εύκολα την διαφορά... Κάποτε έθετα στον εαυτό μου το δίλημμα μεταξύ χειμώνα - καλοκαίρι. Θα μου πεις σιγά τον χειμώνα που περνάμε (και δεν θα 'χεις και άδικο) αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου. Φέτος λοιπόν αποφάσισα ότι η καλύτερη εποχή είναι η άνοιξη, και ο καιρός είναι μαγευτικός ακριβώς έτσι όπως ήταν πριν 10 μέρες.

Κάνει την ζέστη του, φοράς το κοντομάνικο, παίρνεις και μια ζακετούλα καλού κακού - αχρείαστη να 'ναι - τα δέντρα είναι ανθισμένα... Αλήθεια παρατηρήσατε πόσο πιο όμορφη είναι η Αθήνα μας τώρα που το λιγοστό της πράσινο βρίσκεται στα καλύτερά του; Οδηγούσα κοντά στο Καλλιμάρμαρο τις προάλλες, και έβλεπα όλα τα δέντρα να στέκουν καμαρωτά και αμέσως μου έφτιαξε την διάθεση.

Όπως και να 'χει... οι εποχές κάνουν τον κύκλο τους, και άμα δεν είχαμε τους καύσωνες του καλοκαιριού και τις κουβέρτες του χειμώνα, δεν θα εκτιμούσαμε ποτέ αυτή την ανοιξιάτικη ευδαιμονία!

By the way, μου πρότειναν κάποιοι φίλοι μου να πάμε αύριο για μπάνιο... το έχει δοκιμάσει κανείς (για φέτος εννοώ! Μην ακούσω καμιά πατάτα!!); Πως είναι η θάλασσα αυτή την περίοδο; Αν έχετε καμιά ιδέα, ξέρετε, μη διστάσετε!

Φιλιά πολλά στα μουτράκια σας!

Πάρτε και μια καλοκαιρινή φώτο, έτσι για να ανεβαίνουμε :))

Σαν τον παλιό... καλό... καιρό

Που είχα λίγο περισσότερο χρόνο για τον εαυτό μου, και χάζευα από εδώ και από εκεί χωρίς να αγχώνομαι για να προλάβω τον ασυμμάζευτο. Τέλος πάντων ας μην αρχίσω πάλι την γκρίνια θα με κουράσω. Με εκνευρίζει η μίρλα, ακόμα και όταν προέρχεται από εμένα... Anywayz! Πάμε πάλι από την αρχή.

---

Όμορφη μέρα και η σημερινή... σε αυτό το σημείο σας εξομολογούμαι ότι μόλις πήγα να γράψω ότι "μπήκε η άνοιξη", ενώ σε κλάσματα δευτερολέπτου συνειδητοποίησα ότι το "βγήκε θα κόλαγε καλύτερα. Ο συντονισμός μου με την εποχή, ή καλύτερα η έλλειψή του, καλά κρατεί. Αν με ρωτήσεις τη μήνα έχουμε, Μάρτιο θα σου πω. Τέλος πάντων!


Η μέρα ξεκίνησε νωρίς, με ξύπνησαν τα κωλόπαιδα της ΔΕΛΑΤΟΛΑΣ ΤΡΑΝΣ (σουτ, μεταφορά εννοεί) να μου φέρουν τα πράγματα που πήρα χτες από ΙΚΕΑ. Μα καλά, στον ύπνο τους με βλέπανε 8:07 το πρωί; Και δηλαδή εγώ μετά πως να μην ξυπνήσω με νεύρα; Ούτε 4ωρο δεν είχα συμπληρώσει! Τέλος πάντων, θα τα έφερναν τελικά, μετά τις 11 οπότε ξάπλωσα για λίγο ακόμα.


Τι έλεγα; Α ναι. Που λέτε αυτή η μεταφορική στο λαιμό μου κάθισε Κατ' αρχήν γιατί αγάπη μου 2 έπιπλα να μου τα μεταφέρεις με 31€ ;; Έλεος δηλαδή, δεν τα στέλνω υπερατλαντικό, κέντρο έρχονται! Επιπλέον, το delivery boy(? αν και και κάπως αλλιώς πρέπει να λέγεται κανονικά αλλά τέλος πάντων) είχε όρεξη για αστειάκια, και τελικά αυτό που κατάλαβα ότι εννοούσε είναι ότι τα παιδιά που μένουν από κάτω (δεν ξέρω και τι εθνικότητος είναι), είναι φίλοι του. Αχ πείτε μου τι γνώμη σας

Διάλογος:
Αυτός: Τα παιδιά στο ισόγειο είναι κακά παιδιά!
Εγώ: (spank 'em μου 'ρθε να του πω, αλλά χέστο καλύτερα) Γιατί τι κάνανε;
Α: Πολύ φασαρία, εσένα δεν σε ενοχλούν;
Ε: Μόνο μουσική έχω παρατηρήσει που βάζουν αλλά δεν με ενοχλεί.

--- 5 λεπτά αργότερα, αφού έφερε και τα υπόλοιπα---

Ε: Δεν πιστεύω να σου δημιούργησαν κάποιο πρόβλημα;
Α: Όχι όχι, είναι φίλοι μου.
Ε: Σε καλό σου βρε, γελάσαμε και σήμερα!

Τέλος πάντων, αφού επιβίωσα και από αυτό, είπα να ξεκινήσω τα μαστορέματα. Και που να με βλέπατε με το κατσαβίδι και τι γλώσσα στα πλάγια σαν τη Lassie που λαχάνιασε από το τρέξιμο! Δεν είναι τελικά αυτά τα πράγματα για εμάς φιλενάδες, πάλι καλά που ήταν και ο αγαπητικός σπίτι και έκανε δουλεία. Πιάνουν τα χέρια του, δεν έχω παράπονο. Και μου το 'λεγε η μαμά όταν ήμουν μικρό: "Κοίτα μην πάρεις καμιά ανεπρόκοπη! Να κάνει και καμιά δουλειά στο σπίτι!!"... Τώρα ανεπρόκοπος ανεπρόκοπη τη σημασία έχει; τις δουλείες τις κάνει πάντως!

Αφού τελειώσαμε και με αυτά εγώ κουράστηκα και κάθισα στον καναπέ να ξαποστάσω η βάβω, και ο αγαπητικός έφυγε για το σπίτι γιατί θα έρθουν και κάτι συγγενείς μου. Και όχι ότι είχα πρόβλημα αλλά έφτιαξα τα έπιπλα και δεν έχω σκουπίσει ακόμα! Μην με πουν και λιόρτζω, ντροπή μου μετά.

Το βραδάκι δεν ξέρω πως θα εξελιχθεί, έλεγα να πάω καμιά βόλτα, αλλά αυτή τη στιγμή δεν ξέρω για τι είδους μέρος θα έχω όρεξη... Το μόνο για το οποίο είμαι σίγουρος, είναι ότι έχω όρεξη να περάσω πολύ ωραία, so... Αναμείνατε εξελίξεις!

Παρασκευή 22/01 - Στην Αθήνα μας

Νωρίς ξεκίνησε σήμερα η μέρα... καιρό είχα να ξυπνήσω πριν τις 12 το μεσημέρι... ίσως και μήνες! Καιρός ήταν πάντως να διορθώσω λίγο το πρόγραμμά μου, και πολύ χαίρομαι που το έκανα επιτέλους.

Μια βόλτα λοιπόν στην Πατησίων, να ξεχάσω λίγο την αποτυχημένη - so far - εξεταστική μου, και ένας τρελός κάνει τον τροχονόμο στο φανάρι μεταξύ Πατησίων και Μάρνη. Με το που ανάψε το φανάρι πήγε να σκαρφαλώσει στο πρώτο αυτοκίνητο που είδε μπροστά του.

Παρόλο το κρύο είπα να συνεχίσω την βόλτα μου στα Εξάρχεια, να παρατηρήσω λίγο τους ανθρώπους. Τίποτα καινούριο ή αξιοσημείωτο δυστυχώς... άλλοι τρέχανε βιαστικοί στις δουλείες τους, άλλοι πίνανε ανέμελοι τον καφέ τους, και άλλοι μαζεύαν τα βιβλία για την εξεταστική τους από τα βιβλιοπωλεία της Σόλωνος ( να τι είχα ξεχάσει! ).

Το απόγευμα με βρίσκει στο Μοναστηράκι, σε ένα τέλειο καφέ... Σαν ξεχασμένο από το Θεό ήταν, ή μάλλον πιο δίπλα του από κάθε άλλο. Έβλεπε στο προαύλιο μιας μικρής εκκλησίας, οι άνθρωποι που περνάγανε δεν θύμιζαν σε τίποτα το χάος που επικρατεί στο κέντρο της πόλης και όλα φαινόντουσαν να κυλούν σε πιο ήρεμους ρυθμούς - και την χρειαζόμουν μια τέτοια ηρεμία!

Αργά το απόγευμα, η κατάμεστη πλατεία Συντάγματος μου θύμισε ότι είναι Παρασκευή - και ώρα να γυρίσω ξανά στο σπίτι. Βλέπεις σε αυτή τη ζωή δεν έχεις μόνο δικαιώματα ( έχεις...; ) αλλά και σίγουρα υποχρεώσεις - στην προκειμένη διάβασμα.

Η διαδρομή για το σπίτι ήταν αρκετά μουντή, το μετρό βλέπεις δεν σου επιτρέπει να βλέπεις τι γίνεται εκεί έξω... αλλά ας μην αρχίσω να γίνομαι γκρινιάρης... συγκέντρωσα αρκετές εικόνες εκεί έξω!

Στην ημερήσια επιδρομή μου στο blogger.com διάβασα κάτι που με στενοχώρησε ιδιαίτερα... ένας αγαπημένος blogger, ο x-ouranoy έκανε ένα post το οποίο με έκανε να σκεφτώ για ακόμα μια φορά ότι σε αυτή τη ζωή είμαστε απλά περαστικοί... τίποτε παραπάνω... Έτσι είναι όμως το παιχνίδι της ζωής, και τους κανόνες δεν τους βάζουμε εμείς... ίσως όμως αυτή να 'ναι και η γοητεία του.

Όπως και να 'χει, συνειδητοποιώ ότι μου αρέσει αυτό το άγνωστο που μας ξημερώνει, όλο αυτό το χάος με τα καλά και τα κακά του. Τελικά την αγαπώ αυτή την πόλη.

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους μας!

Rainy Day in Athens...

At last... μια βροχερή μέρα σε αυτόν τον βουβό χειμώνα...
Και όσο ήμουν στο trolley για την καθιερωμένη διαδρομή για το σπίτι μου παρατηρούσα τον κόσμο έξω:
Άνθρωποι βιαστικοί, οι περισσότεροι με ομπρέλες, και σκυμμένα τα κεφάλια να τρέχουν από δω και από κει να πάνε στις δουλειές τους...
Άνθρωποι ξένοι μεταξύ τους, τόσο διαφορετικοί αλλά και τόσο ίδιοι...
Ηλικιωμένοι, νέοι, παιδιά
Ομοφυλόφιλοι, ετεροφυλόφιλοι...
Όλοι εναρμονισμένοι σε ένα μουντό τοπίο...

Όπως και πριν, τόσοι διαφορετικοί μεταξύ τους, αλλά ταυτόχρονα και τόσο ίδιοι...!

Φρένο... στο Γκάζι!

Ο όρος "Γκάζι" , ξεκίνησε να υφίσταται για μένα κάπου στην 1η Λυκείου - σαν μικρό και αθώο επαρχιοτόπουλο δεν έβαζα και το χέρι μου στη φωτιά ότι είναι στην Αθήνα. Σε ένα μάθημα Λογοτεχνίας λοιπόν, αναφερόταν σε ένα ποιηματάκι το εξής:

"στο Παλαμίδι ο γιός του Μάζη
κι η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι."

Επακολούθησε η εύλογη ερώτηση μιας κοπελιάς:
"Και γιατί είναι τόσο κακό που η κόρη του είναι στο Γκάζι;;" .

Η απάντηση του προοδευτικού -και καλά πρότυπου για εμάς- καθηγητή; Θαυμάστε:
"Το Γκάζι είναι περιοχή στην Αθήνα" - επαλήθευσα την υποψία μου - "βρώμικη και άθλια, γεμάτη με ανώμαλους και πορνεία!"

Φυσικά και κατάλαβα τότε τι εννοούσε με τον όρο "ανώμαλους" , και πάντα είχα στο μυαλό μου το Γκάζι σαν το gay ghetto της πρωτεύουσας.
Λίγα χρόνια αργότερα, αφού ανέβηκα και εγώ να σπουδάσω, στις πρώτες εξόδους μου πάντα σκεφτόμουν το Γκάζι... ήθελα να δω τι στα κομμάτια γίνεται εκεί!!
Ως που ήρθε η πρόσκληση από μια φίλη για ποτό σε ένα μαγαζί, οπού εννοείται ότι δέχτηκα. Ετοιμάστηκα, μπανιαρίστικα, αρωματίστηκα και ξεκίνησα με το μετρό για τον Κεραμεικό... Όσο περίμενα έξω από το μετρό να ρίχνω ματιές από εδώ και από κει... Βρε που είναι οι ανώμαλοι;; βρε που είναι τα πορνεία;; Κόσμος παντού, άπειρος κόσμος να πηγαινοέρχεται από εδώ και από εκεί. Οι άντρες που υποψιαζόμουν για gay ήταν λίγοι, και πηγαινοέρχονταν και αυτοί στα μαγαζιά μαζί με τους str8. Όσο εγώ ανακάλυπτα τον κόσμο, η φίλη μου είχε φτάσει και πήγαμε εν τέλη για το ποτό που λέγαμε... περιττό να σας πω ότι και στο μαγαζί πιο πολύ παρατηρούσα τον κόσμο και το μέρος παρά την παρέα μου.

Δεν σας κρύβω ότι απογοητεύτηκα στην αρχή, ούτε gay μαγαζιά έβλεπα, ούτε άντρες πιασμένους χεράκι - χεράκι όπως στις ταινίες... Πανικός από γυναίκες και άντρες, έτοιμους να διασκεδάσουν χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο. Όπως συνειδητοποίησα μερικά χρόνια αργότερα, ο κόσμος θύμιζε Μπουρνάζι... Σκυλιά παντού, έτοιμα να κουνήσουν την ουρά τους σε όποιον τους κεράσει ποτό, το χειλάκι πετροκέρασο και το μαλλί φριζαρισμένο, και πάντα αυτό το ηλίθιο - εμετικό βλέμμα όταν περνάει από μπροστά τους ένας έντιμος gay.

Λίγα χρόνια αργότερα, είχα ανακαλύψει πως αυτά τα κολαστήρια που είχα μάθει στο σχολείο - τι σου είναι τελικά η ελληνική εκπαίδευση! - υπήρχαν, αλλά ήταν καταχωνιασμένα σε κάτι στενά, για να μην ξινίζουν τα μούτρα τους οι βαρβατάντρες που βγαίνουν να γλεντοκοπήσουν με το τσουλαριό τους. Έμαθα επίσης από κάποιους φίλους (μεγαλύτερους σε ηλικία) ότι το Γκάζι δεν ήταν πάντα έτσι... πολλά πολλά χρόνια πιο πριν, λέει, πριν καν ανοίξει το μετρό (!!), πήγαινες και πάρκαρες το αμάξι σου έξω από το Sodade, όχι όπως τώρα που και πεζός να 'σαι δεν χωράς να περάσεις από πουθενά σε ακτίνα 2 χλμ από την περιοχή.

Και κάπου εδώ σιγά σιγά, θα κλείσω γλυκά μου παιδιά με έναν προβληματισμό μου που ελπίζω να 'ναι και δικός σας... Γιατί να χαθεί έτσι ο μοναδικός πνεύμονας αδερφίλας σε αυτή την κρύα πόλη; Οι str8 έχουν τόσες επιλογές, εμείς γιατί να χάνουμε το τελευταίο μέρος που μπορούμε να νιώθουμε 100% ελεύθεροι; Γιατί μετέτρεψαν το άλλοτε gay Γκάζι σε ένα gay-friendly Γκάζι; Οι απαντήσεις δικές σας.