Αρρενώποτητα - Ορισμοί, Λέξεις και Γνώμες

"Aren gia Aren only"

"Btm 4 Aren gia twra, kentro"

"Thuliprepeis min enoxlisete"

"Ziteitai arenopos gia trio"

"Psaxno ANTRA ARSENIKO"

Μηνύματα στα οποία όλοι έχουμε λίγο πολύ εκτεθεί, στο ίντερνετ, στα app, στα site κοινωνικής δικτύωσης, σε τουαλέτες ή και σε τοίχους. Όλοι μιλάνε για αρρενωπότητα, για ανδρισμό, για macho, για άντρες μ' αρχίδια.

Μα τι είναι όλα αυτά; Ποιος ορίζει τι είναι αρρενωπότητα και ποιος είναι άντρας; Αρκεί ένας πούτσος ανάμεσα στα πόδια σου για να σε βάλει στη λίστα τον αποδεκτών της λέξης "Αρρενωπός" ;

Για μένα αρρενωπότητα είναι τα γένια, τα δυνατά χέρια, το να ξέρεις να φτιάξεις το καζανάκι, το να καπνίζεις με στυλ, το να είσαι διασκεδαστής, το να πίνεις, να ανεβάζεις τη διάθεση στα πάρτυ, να περπατάς να σε κοιτάζουν και να καρδιοχτυπούν, να χαμογελάς και να πέφτουν πυροτεχνήματα, να έχεις μπράτσα, να χεις κοιλίτσα, ή να 'χεις 6-πακ, να πηγαίνεις για ψάρεμα/κηνύγι, να ψήνεις μπριζόλες στον κήπο με τους παλιόφιλους να δουλεύεις και να 'χεις αυτοκίνητο, να βρίζεις, να βλέπεις μπάλα, να πίνεις πιο πολύ, να γαμάς ή/και να γαμιέσαι, να έχεις ακριβό ρολόι, να μαγειρεύεις γυμνός, να έχεις συνέχεια σκληρό καυλί, να κάνεις υπέροχο κρεβάτι, να μιλάς δυνατά, να γελάς, να μένεις μόνος σου, να αγκαλιάζεις, να σε τρέμουν, να έχεις τατουάζ και σκουλαρίκι, να φοράς πουκάμισα, να έχεις καλή δουλειά, να πηγαίνεις εκδρομές, να αγαπάς, να ξέρεις να αγαπιέσαι, να φιλάς με πάθος, να 'χεις τρελοπαρέα, να ρίχνεις καμιά σφαλιάρα, να παθιάζεσαι, να είσαι ειλικρινής, να ψηφίζεις και να βρίζεις την πολιτική, να έχεις ευτυχισμένη οικογένεια, να λατρεύεις το καλό κρασί, να είσαι ενεργός στην κοινωνία, να αρέσεις, να αρέσεις πολύ.

Βρίσκοντας με ένα γρήγορο brainstorming λέξεις/καταστάσεις που ορίζουν αρρενωπότητα, κατέληξα στα παραπάνω. Για μένα έτσι είναι, τι γίνεται όμως αν σπάει ο καρπός σου; αν έχεις λίγο πιο λεπτή φωνή; αν έχεις μακρύ μαλλί και μπλουζάκι με ανοιχτό ντεκολτέ; Αν βάζεις μάσκα προσώπου, και ενυδατική; Αν βγάζεις τα φρύδια σου και λιμάρεις τα νύχια σου; Το ένα αναιρεί το άλλο; Και ποιος ορίζει τον βαθμό που ένα φρύδι σου κόβει points αρρενωπότητας; 

Και αν εγώ ας πούμε είμαι διασκεδαστής με 6 πακ, βλέπω μπάλα, έχω τατουάζ και βγάζω τα φρύδια μου; Δεν είμαι αρκετά άντρας; Αν κάποιος έχει μακρύ μαλλί; να τον φωνάζω γυναίκα; Μήπως μωρέ είναι καλύτερα να 'χω ένα φρύδι εννιαίο; Και σκαμμένο πρόσωπο; Αποφασίστε γρήγορα γιατί μπερδεύτηκα.

Ο καθένας διαλέγει και παίρνει, και δίνει ορισμούς που τον βολεύουν και τον συμφέρουν ανάλογα με τα γούστα του. Σίγουρα δεν θα ορίσω εγώ τον άντρα τον σωστό, απλά για να ξέρω και εγώ, είμαι αρρενωπός; να απαντάω στις αγγελίες ή όχι;

Ποτέ... ΜΑ ΠΟΤΕ... την Κυριακή!

Ήταν όντως Κυριακή βασικά; Ούτε που θυμάμαι... Τέλος πάντων! Δεν είναι αυτό το πρόβλημά μας! Όπως και να 'χει το τι πέρασα εκείνη την ημέρα δεν περιγράφεται... έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου... Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή:

Ήταν μία αρκετά ανοιξιάτικη Κυριακή [μάλλον] και καθώς κύλισε απαλά και όμορφα, αποφάσισα να κάνω κάτι περισσότερο ζωντανό το βράδυ. Κανόνισα λοιπόν να βγω με την φίλη [Katsiki]... ε και που θα πηγαίναμε;; Sodade! Να σου χαρές και πανηγύρια η δικιά σου! Είχα μέρες βλέπετε να βγω Γκάζι, και να πω ότι μου 'χε λείψει; Θα το πω. Μάλλον. [Καλά μη φωνάζετε, εδώ δε θυμάμαι αν ήταν Κυριακή... το αν χάρηκα με πείραξε;]

Αφήνουμε που λέτε τα μπουφάν στην γκαρνταρόμπα, και μπαίνουμε με τον αέρα και το σκέρτσο που αρμόζει. Παίρνουμε τα ποτά μας και αρχίζουμε να προσαρμοζόμαστε λίγο στο κλίμα. Ε κάτι να δεις ποιοι βρίσκονται τριγύρω σου, κάτι να συνηθίσεις την φασαρία, ένα 10λεπτο το 'φαγες! Όλα καλά και ωραία μέχρι που... φεύγω. Φεύγω σχεδόν τρέχοντας προς το μπάνιο. Κλειδαμπαρώνομαι εκεί μέσα και παίρνω τηλέφωνο την Κατσίκα. [Άτιμο what's up γι' αυτές τις δύσκολες στιγμές σ' αγαπώ!]

Εγώ: Έλα στο μπάνιο Τ Ω Ρ Α !
Κατσίκι: Τι λες μωρέ;; Δεν ακούω!
Εγώ: Στο μπάνιο λέω Τ Ω Ρ Α Α Α!

Τα πόδια μου να μην με κρατάνε, να είμαι έτοιμος να σκάψω λαγούμι να βγω από εκεί μέσα το συντομότερο...! Τι έγινε; Με φάγατε, αμάν πια! Να τι έγινε:

Κατσίκι: Τι έπαθες;;
Εγώ: Δεν φαντάζεσαι ποιος είναι μέσα...
Κατσίκι: Ε πες μου...
Εγώ: Δεν φαντάζεσαι σου λέω!
Κατσίκι: Ε μας γκάστρωσες, άντε πες μου!
Εγώ: Ο άντρας της διαχειρίστριάς μου...

- Κόκκαλο -

Ναι ναι, μας είχε προσπεράσει και έκατσε πίσω μας. Δεν έμενα στον ίδιο χώρο μαζί του εγώ! Και να οι σκέψεις να διαπερνούν το μυαλό μου... Ξαφνικά άρχισα να δικαιολογώ την τόση οικειότητα που έδειχνε κάθε φορά που με έβλεπε. Βρε λες να με λιμπιζόταν το πατσαβούρι; Αλλά εγώ μένω και μόνος μου! Και να με δει και έρθει καμιά μέρα για "επίσκεψη" ...;;

Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί... Αλλά κάπου εδώ αρχίζει το θέατρο του παραλόγου. Πήγαμε στο μέσα stage να ηρεμήσω λίγο, αλλά πόσο να αντέξουμε και εμείς; Καλά εγώ στην κατάσταση που ήμουν δεν είχα κανένα πρόβλημα να κάτσω όλο το βράδυ, αλλά το [Katsiki] δεν μου έφταιγε σε τίποτα! Ξαναπήγαμε στο πρώτο. Με το που μπαίνουμε, νάτος αυτός στο 2 stage. Κάποια στιγμή που είχα κρυφτεί εγώ πίσω από τον Dj ξαναβγαίνει αυτός και κάθεται στην απέναντι γωνίτσα (ευτυχώς δεν είχε οπτικό πεδίο). Α! Ξέχασα να πω πως σε όόόλο αυτό το διάστημα εγώ έστελνα και την κατσίκα να εντοπίσει που είναι ο άλλος. Live αναμετάδοση σου λέει!

Λίγο αργότερα αυτός βγαίνει έξω, εγώ πέφτω στα 4 ( ΣΚΑΣΤΕ ) και αρχίζω να προσεύχομαι. Στέλνω κατσίκι να ρωτήσει την πόρτα αν βγήκε ένα κοντό μαυριδερό χάλι. Η απάντηση της πόρτας; "Ποιος; ο xxx ο ηθοποιός;"

Κάγκελο εγώ... Τι έγινε τώρα; Ο άντρας της διαχειρίστριας είναι ηθοποιός; Δεν είναι! Μήπως τον μπέρδεψα; Δεν παίζει! Και ποιος στο κέρατο είναι αυτός ο xxx και εγώ δεν τον ξέρω;; Για να μην σας τα πολυλογώ, η βραδιά συνεχίστηκε όμορφα, εγώ γύρισα σπίτι και έκανα την αναζήτηση στο google [όλα να τα ξέρει αυτό το διαβολομηχάνημα;;] και έπεσα ήσυχος για ύπνο.

Ο xxx είναι ολόιδιος ο διαχειριστής που λέτε. Το πιο πιθανό είναι να είδαμε τον ηθοποιό, ΑΛΛΑ δεν είναι ότι ψιλομοιάζουν... είναι όντως ίδιοι! Εμένα βέβαια δεν με ενδιαφέρει, ακόμα δεν μου το βγάζεις από το μυαλό ότι ήταν ο διαχειριστής. Άσε που καλοχαίρεται όταν με βλέπει!

Όπως και να 'χει, αυτό που πέρασα εκείνη την νύχτα ήταν το χειρότερο άγχος της ζωής μου, δεν θυμάμαι να έχω νιώσει παρόμοια άλλη φορά. Για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα πως είμαι κλεισμένος σε ένα κουτί όπου δεν υπάρχει πουθενά διαφυγή. Τελείωσε όμως, ευτυχώς με καλό τρόπο... Από εδώ και πέρα ελπίζω ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΑΝ ΗΤΑΝ να μην ξαναβρεθεί μπροστά μου, γιατί εγώ ακόμα βλέπω τον διαχειριστή και ταράζομαι.


Παράκληση προς όλους τους bloggers: Αν δείτε ποτέ κοντό μαυριδερό 40άρι να κυκλοφορεί μόνος του και ντυμένος σαν λέτσος, παρακαλώ να τον απομακρύνετε από το Γκάζι. Ευχαριστώ εκ των προτέρων!

Τα φιλιά μου :D

Country Story in Action

Όοοοχι ο τίτλος δεν αναφέρεται στο παιχνιδάκι του facebook, αλλά στην εβδομαδιαία παραμονή μου σε μια επαρχιακή πόλη, με αφορμή τον εορτασμό των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.
Πριν περιγράψω τις σκηνές, να αναφέρω ότι έκανα και μια υποτυπώδη προετοιμασία: Ξέχασα προς στιγμήν ότι είμαι gay, κοίταζα κοπελίτσες από δω και από κει για να πείσω ότι όντως αυτή η πόλη έχει γεμίσει με γκομενάκια ( μπλιαχ!! ) και τέλος πάντων να μη δώσω στόχο.

Αφού φόρεσα το κασκέτο του str8 λοιπόν, μπορώ να περιγράψω:

Σκηνή 1:
Κοινωνικός προβληματισμός φίλης:
"Οι ανάπηροι δεν προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο. Ούτε μπορούν να αποδώσουν όσο ένας αρτιμελής νέος, συνήθως δεν κάνουν παιδιά. Το ίδιο και οι ομοφυλόφιλοι. Κανονικά θα έπρεπε να απομακρύνονται και να προσφέρουν επιπλέον κοινωνική εργασία, για όσα στερούν στην κοινωνία"

Σκηνή 2:
Στο κατάμεστο club, νεαρός - ωραίο παιδί - χορεύει πάνω στη μπάρα:

Μ: Πωπω... άθλιος είναι
Εγώ: Γιατί ρε συ;
Μ: Δεν την βλέπεις την πουστάρα; Ανεβαίνει στις μπάρες μπας και βρει κανέναν να τον πηδήξει.

(τάβλα εγώ)


Το δικό μου σχόλιο:

Και μη χειρότερα!

...Μια σταγόνα από Queer As Folk

Gay bar ήταν και αυτό, αναθάρρεψα στην αρχή δεν σας κρύβω! Είχα περιέργεια να δω τον δικό τους τρόπο ζωής, την δική τους gay-life.
Η drag queen έκανε την attraction έξω από το μαγαζί και ο κόσμος μπαινόβγαινε χαρούμενος. Καλά μέχρι εδώ.
Οι θαμώνες πίνανε συνεχώς, παραμερίζοντας τις όποιες αναστολές τους χάρη στο αλκοόλ,
η κατάσταση συχνά ξέφευγε αλλά κανείς δεν έδινε σημασία... Συνηθισμένες εικόνες μου είπαν αυτοί που κάθονταν δίπλα μου.
Η ζωηρή μουσική θύμισε λίγο τα γνωστά μας μαγαζιά, οι άνθρωποι όμως όχι...

Και τόση ώρα κάτι να με ξενίζει και να μην μπορώ να καταλάβω...
Θες το ποτό;; Μάλλον όχι, ρώσικη η βότκα σου λέει, και μεις από αυτή έχουμε.
Θες η διακόσμηση; Μπα, λίγο πιο καλόγουστη από την ελληνική μου φάνηκε.
Βρε το τσιγάρο είναι που απαγορεύεται!! Αα.. όχι, ούτε στην Ελλάδα πλέον καπνίζεις παντού..
Ρε λες να ΄ναι το φλερτ; Ξεκίνησα λοιπόν να παρατηρώ τα αγόρια γύρω μου και τα σαλιαρίσματά τους... Ήταν γνωστό κατά βάθος, ξέρετε, αυτό το ψυχρό "Θέλω απλά να σε γαμήσω" ; Ναι μεν δεν διαφέρει πολύ από τις προθέσεις των Ελλήνων, μπορώ όμως να ομολογήσω ότι το ψεύτικο περιτύλιγμα μας είναι πολύ πιο κομψό.
Οι κουβέντες που αντάλλαξαν τα 2 όμορφα αγόρια ήταν ελάχιστες, κόλλησαν στον τοίχο σε χρόνο ρεκόρ, σα να 'ταν μόνο το σεξ που τους έλειπε.

Λίγες ώρες αργότερα μεθυσμένοι Άγγλοι έφευγαν από το μαγαζί, άλλοι μόνοι τους, άλλοι με τη βοήθεια ασθενοφόρου, και έτσι έπρεπε να κλείσει η νύχτα, καθώς την επομένη όλοι είχαν πρωινό ξύπνημα και δουλειές.

Και κάπως έτσι κυλούσε η καθημερινότητα του μέσου gay Άγγλου: δουλειά, ποτό, (συνήθως) σεξ και ύπνος για να επαναληφθεί η ιστορία και την επόμενη μέρα. Και με όλα αυτά με έπιασε ο προβληματισμός μου...
Δεν μπορώ να πω, αρμονική συνύπαρξη gay και str8 ( τουλάχιστον περισσότερο απ'ότι στην Ελλάδα ), αλλά από την άλλη ο τρόπος ζωής... τόσο στεγνός, τόσο καταπιεσμένος...

Οι Άγγλοι σαν λαός ήταν πρότυπο οργάνωσης και κοινωνικής αλληλεγγύης, όλοι είχαν μια θέση σε αυτή την κοινωνία, η διαφορετικότητα είναι γενικά αποδεκτή. Οι άνθρωποι όμως για να υποστηρίξουν όλα αυτά έχουν μετατραπεί σε πιόνια ενός καλοστημένου παιχνιδιού, η τάξη που φαινομενικά επικρατεί μου έδωσε την εντύπωση ότι είναι απλά ένα καλοστημένο όριο που τους έχουν επιβάλει οι ανώτεροι, και η μόνη διέξοδος είναι το αλκοόλ και η απόκλιση από αυτά τα όρια...

Μήπως τελικά η τόση ελευθερία έχει και το τίμημά της...;

Φρένο... στο Γκάζι!

Ο όρος "Γκάζι" , ξεκίνησε να υφίσταται για μένα κάπου στην 1η Λυκείου - σαν μικρό και αθώο επαρχιοτόπουλο δεν έβαζα και το χέρι μου στη φωτιά ότι είναι στην Αθήνα. Σε ένα μάθημα Λογοτεχνίας λοιπόν, αναφερόταν σε ένα ποιηματάκι το εξής:

"στο Παλαμίδι ο γιός του Μάζη
κι η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι."

Επακολούθησε η εύλογη ερώτηση μιας κοπελιάς:
"Και γιατί είναι τόσο κακό που η κόρη του είναι στο Γκάζι;;" .

Η απάντηση του προοδευτικού -και καλά πρότυπου για εμάς- καθηγητή; Θαυμάστε:
"Το Γκάζι είναι περιοχή στην Αθήνα" - επαλήθευσα την υποψία μου - "βρώμικη και άθλια, γεμάτη με ανώμαλους και πορνεία!"

Φυσικά και κατάλαβα τότε τι εννοούσε με τον όρο "ανώμαλους" , και πάντα είχα στο μυαλό μου το Γκάζι σαν το gay ghetto της πρωτεύουσας.
Λίγα χρόνια αργότερα, αφού ανέβηκα και εγώ να σπουδάσω, στις πρώτες εξόδους μου πάντα σκεφτόμουν το Γκάζι... ήθελα να δω τι στα κομμάτια γίνεται εκεί!!
Ως που ήρθε η πρόσκληση από μια φίλη για ποτό σε ένα μαγαζί, οπού εννοείται ότι δέχτηκα. Ετοιμάστηκα, μπανιαρίστικα, αρωματίστηκα και ξεκίνησα με το μετρό για τον Κεραμεικό... Όσο περίμενα έξω από το μετρό να ρίχνω ματιές από εδώ και από κει... Βρε που είναι οι ανώμαλοι;; βρε που είναι τα πορνεία;; Κόσμος παντού, άπειρος κόσμος να πηγαινοέρχεται από εδώ και από εκεί. Οι άντρες που υποψιαζόμουν για gay ήταν λίγοι, και πηγαινοέρχονταν και αυτοί στα μαγαζιά μαζί με τους str8. Όσο εγώ ανακάλυπτα τον κόσμο, η φίλη μου είχε φτάσει και πήγαμε εν τέλη για το ποτό που λέγαμε... περιττό να σας πω ότι και στο μαγαζί πιο πολύ παρατηρούσα τον κόσμο και το μέρος παρά την παρέα μου.

Δεν σας κρύβω ότι απογοητεύτηκα στην αρχή, ούτε gay μαγαζιά έβλεπα, ούτε άντρες πιασμένους χεράκι - χεράκι όπως στις ταινίες... Πανικός από γυναίκες και άντρες, έτοιμους να διασκεδάσουν χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο. Όπως συνειδητοποίησα μερικά χρόνια αργότερα, ο κόσμος θύμιζε Μπουρνάζι... Σκυλιά παντού, έτοιμα να κουνήσουν την ουρά τους σε όποιον τους κεράσει ποτό, το χειλάκι πετροκέρασο και το μαλλί φριζαρισμένο, και πάντα αυτό το ηλίθιο - εμετικό βλέμμα όταν περνάει από μπροστά τους ένας έντιμος gay.

Λίγα χρόνια αργότερα, είχα ανακαλύψει πως αυτά τα κολαστήρια που είχα μάθει στο σχολείο - τι σου είναι τελικά η ελληνική εκπαίδευση! - υπήρχαν, αλλά ήταν καταχωνιασμένα σε κάτι στενά, για να μην ξινίζουν τα μούτρα τους οι βαρβατάντρες που βγαίνουν να γλεντοκοπήσουν με το τσουλαριό τους. Έμαθα επίσης από κάποιους φίλους (μεγαλύτερους σε ηλικία) ότι το Γκάζι δεν ήταν πάντα έτσι... πολλά πολλά χρόνια πιο πριν, λέει, πριν καν ανοίξει το μετρό (!!), πήγαινες και πάρκαρες το αμάξι σου έξω από το Sodade, όχι όπως τώρα που και πεζός να 'σαι δεν χωράς να περάσεις από πουθενά σε ακτίνα 2 χλμ από την περιοχή.

Και κάπου εδώ σιγά σιγά, θα κλείσω γλυκά μου παιδιά με έναν προβληματισμό μου που ελπίζω να 'ναι και δικός σας... Γιατί να χαθεί έτσι ο μοναδικός πνεύμονας αδερφίλας σε αυτή την κρύα πόλη; Οι str8 έχουν τόσες επιλογές, εμείς γιατί να χάνουμε το τελευταίο μέρος που μπορούμε να νιώθουμε 100% ελεύθεροι; Γιατί μετέτρεψαν το άλλοτε gay Γκάζι σε ένα gay-friendly Γκάζι; Οι απαντήσεις δικές σας.