Back to reality!

Κι όμως πέρασε περίπου ένα εξάμηνο... μισός χρόνος σχεδόν.

Μέσα σε ένα εξάμηνο βίωσα τόσα πολλά μαζί, που δεν ξέρω αν είμαι έτοιμος να τα διαχειριστώ. Εικόνες, διαφορετικές, μοναδικές και σίγουρα ανεπανάληπτες. Όλα σαν ένα όνειρο που καλούμαι να συνεχίσω από εδώ και πέρα.

Μια ζωή ρόδινη, γεμάτη ταξίδια ανά την Ευρώπη, γνωριμίες με ανθρώπους από όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Με άλλους τσακωθήκαμε, με άλλους γελάσαμε, με άλλους απλά διαφωνήσαμε. Δεν έχει σημασία, όλοι τους έχουν μια ξεχωριστή θέση για μένα. Ένα εξάμηνο στο Βέλγιο μαζί τους ήταν αυτό που χρειαζόμουν. Ταξιδέψαμε, βρεθήκαμε μαζί Ολλανδία, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία. Ακόμα και τώρα που το γράφω δεν ξέρω αν το πιστεύω 100%, νιώθω τόσο παράξενα... σαν όνειρο.

...και από 'κει πάλι στον εφιάλτη και την καθημερινότητα της Αθήνας. Σύντομα θα επιστρέψω, και καλούμαι να επιβιώσω σε ένα περιβάλλον γνώριμο μεν, ανεπιθύμητο δε. Είναι σχεδόν ακατόρθωτο να καλο-μάθεις έναν σκύλο με Pedigree και μετά να του απαιτείς να επιστρέψει στον παλιόφιλο, το κοκαλάκι. Έτσι νιώθω και εγώ, σα να έζησα τη μεγάλη ζωή και τώρα να πρέπει να επιστρέψω στο χωρίο μου. Όχι ότι είναι άσχημα και στο χωριό... απλά όλο αυτό ήταν το μαράζι μου, ήθελα την πόλη μου να είναι ακριβώς όπως η πόλη που πέρασα το τελευταίο μου εξάμηνο... και ήθελα αντί να αφήνω το Βέλγιο, να αφήνω την Αθήνα...

Ξέχασα τι είναι η απεργία, δεν θυμάμαι καν τι είναι η στάση εργασίας, έμαθα στους καθηγητές που ασχολούνται με την απόδοση των φοιτητών, συνήθισα όλη αυτή την οργάνωση που απουσιάζει από την Ελλάδα. Συνήθισα να παίρνω το ποδήλατο για τις πιο μακρινές αποστάσεις. Καλόμαθα στο να κοιμάμαι και να 'χω πλήρη σιγή - αγάπησα το γεγονός ότι πήγαινα στον σταθμό των τρένων και με 5€ πήγαινα όπου ήθελα εντός της χώρας. Παραξενεύτηκα που καπνίζουν ακόμα στα bar, και εντυπωσιάστηκα με το αγαπημένο μου -πλέον- shotbar, που μοιράζει σφηνάκια-λικέρ παραγωγής του. Θεωρώ πλέον δεδομένο το να παίρνω τον κατάλογο και να ψάχνω να πιω κάποια διαφορετική μπύρα, να συζητάω και να σχεδιάζω τα επόμενα ταξίδια, και να να να...

Τόσα πολλά, τόσο διαφορετικά και όμως ακόμα δεν μπορώ να διακρίνω το όνειρο από την πραγματικότητα. Με συγχωρείτε αλλά όλο αυτό ήταν πολύ για μένα, περισσότερο από αυτό που ζήτησα, και ίσως και παραπάνω απ' ότι θα φανταζόμουν.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους ανθρώπους που γνώρισα εδώ για την υπέροχη συμβολή τους στο καλύτερό μου εξάμηνο, και να τους δώσω την υπόσχεση ότι θα ξανασυναντηθούμε σύντομα.

Till then... farewell!

Bye Bye... Athens!

Μα τι γίνεται με αυτή την αγορά εργασίας;
Λέγεται ότι η ανεργία θα φτάσει στο 20% τον επόμενο καιρό, ένεκα της οικονομικής κρίσης... (Χριστός κι Απόστολος)

Από την άλλη, διάφοροι που κοιτούν το πτυχίο σου (οι επίδοξοι εργοδότες ντε!!) και βλέπουν 7-8 χρόνια για να ορκιστείς σε λένε και χαραμοφάι. Άντε να τους εξηγήσεις!

Εμ ο κόσμος δεν ξέρει τι θέλει τελικά!

Εγώ προς το παρόν λέω να κάνω ένα εξάμηνο διακοπές στο εξωτερικό. Από Σεπτέμβρη λοιπόν θα σας στέλνω τα φιλιά μου από το όμορφο Βέλγιο!
Όχι όχι, δεν πρόκειται να ξενιτευτώ για να αναζητήσω την τύχη μου. Για Erasmus θα βρίσκομαι εκεί στα ξένα, αν και τα infos που πήρα μου δείχνουν ότι έχει πολύ περισσότερο διάβασμα απ' όσο περίμενα, περισσότερο μάλιστα και από άλλα πανεπιστήμια τα οποία μπορούσα να διαλέξω, κάτι που με απογοήτευσε αρχικά... Αλλά από την άλλη ας μην τα θέλουμε και όλα δικά μας...

Προς το παρόν κρατάμε τα καλά, που - δόξα το Θεό - υπερτερούν των αρνητικών. Έχουμε να γνωρίσουμε κόσμο και κοσμάκι, να μοιραστούμε καινούριες εμπειρίες από μια όμορφη χώρα της Ευρώπης, να δούμε μαζί φωτογραφίες... και φυσικά να δούμε πως θα 'πρεπε να λειτουργεί και το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα! Ναι καλέ θα σας τα γράψω εδώ, θα σας ανεβάσω και φωτογραφιούλες, δεν χανόμαστε :))


ΥΓ: Περιμένω παραγγελίες από τώρα για τα δώρα που θέλετε να σας φέρω :D Προτιμήστε σοκολάτες & μπύρες!
ΥΓ 2: Άραγε οι Βέλγες φιλενάδες πως να διασκεδάζουν;;

Καλή εβδομάδα σε όλους μας!

Music For Relief

Αν και θεωρείται ένα καινούριο trend, αποτελεί έναν πολύ δυναμικό τρόπο φιλανθρωπίας σήμερα. Ίσως να θυμάστε παλαιότερα events όπως το Live 8 ή το Live Earth, που γινόντουσαν με σκοπό να συγκεντρωθούν χρήματα για χώρες τις Αφρικής, και του υπόλοιπου κόσμου που αντιμετωπίζει καθημερινά προβλήματα επιβίωσης.

Οι καλλιτέχνες τραγουδούν όλοι μαζί σε μια μεγάλη συναυλία. Εσύ πηγαίνεις για να σε διασκεδάσουν, αλλά ταυτόχρονα αυτοί προσπαθούν με την δική σου γαϊδουριά να απαλύνουν των πόνο όλων αυτών των ανθρώπων που στερούνται τα αυτονόητα, καθώς τα έσοδα διατίθενται - είτε εξ' ολοκλήρου ή κάποιο μέρος τους - για όλους αυτούς που υπάρχουν, ζουν και υποφέρουν αλλά εμείς δεν αντιλαμβανόμαστε γιατί δεν είμαστε και πολύ πιθανό να μην έρθουμε ποτέ στην θέση τους.

Με αφορμή λοιπόν, τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν τον τελευταίο καιρό στην Αϊτή, οι Linkin Park - αγαπημένο συγκρότημα - δημιούργησαν ένα τραγούδι, του οποίου τα έσοδα πρόκειται να χαρίσουν χαμόγελα σε μερικές οικογένειες και παιδιά που στερούνται πλέον το προνόμιο να κάνουν όνειρα και να έχουν ιδανικά.

Ανεξάρτητα από το αν σας αρέσει ή όχι, το τραγούδι διατίθεται στο διαδίκτυο και μπορείτε να το κατεβάσετε για να συνεισφέρετε και εσείς την βοήθειά σας στους συνανθρώπους μας. Γιατί όχι; Το link που μπορείτε να επισκεφτείτε για να ακούσετε ή να κατεβάσετε το τραγούδι είναι το εξής: http://www.musicforrelief.org/

Στο site υπάρχουν και άλλα τραγούδια που μπορεί να σας ενδιαφέρουν. Διατίθενται όλα για τον ίδιο σκοπό.

Αλλοι τρόποι που μπορείτε να συνεισφέρετε:

• Η Unicef προσφέρει κατάλλημα σε διάφορους ανθρώπους που έχασαν το σπίτι τους από αυτή την καταστροφή

• Η Care προσφέρει φαγητό σε ανθρώπους με την δική σας βοήθεια.

Αν επιθυμείτε να συνεισφέρετε κάντε κλικ εδώ: http://www.google.com/relief/haitiearthquake/#utm_campaign=en&utm_source=en-ha-na-us-sk&utm_medium=ha&utm_term=haiti%20quake

Επειδή το blog μου είναι καινούριο, και δεν διαβάζεται από πολύ κόσμο, αν επιθυμεί κάποιος να κάνει ποστ το κείμενό μου, έχει το ελεύθερο :)