Back to reality!

Κι όμως πέρασε περίπου ένα εξάμηνο... μισός χρόνος σχεδόν.

Μέσα σε ένα εξάμηνο βίωσα τόσα πολλά μαζί, που δεν ξέρω αν είμαι έτοιμος να τα διαχειριστώ. Εικόνες, διαφορετικές, μοναδικές και σίγουρα ανεπανάληπτες. Όλα σαν ένα όνειρο που καλούμαι να συνεχίσω από εδώ και πέρα.

Μια ζωή ρόδινη, γεμάτη ταξίδια ανά την Ευρώπη, γνωριμίες με ανθρώπους από όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Με άλλους τσακωθήκαμε, με άλλους γελάσαμε, με άλλους απλά διαφωνήσαμε. Δεν έχει σημασία, όλοι τους έχουν μια ξεχωριστή θέση για μένα. Ένα εξάμηνο στο Βέλγιο μαζί τους ήταν αυτό που χρειαζόμουν. Ταξιδέψαμε, βρεθήκαμε μαζί Ολλανδία, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία. Ακόμα και τώρα που το γράφω δεν ξέρω αν το πιστεύω 100%, νιώθω τόσο παράξενα... σαν όνειρο.

...και από 'κει πάλι στον εφιάλτη και την καθημερινότητα της Αθήνας. Σύντομα θα επιστρέψω, και καλούμαι να επιβιώσω σε ένα περιβάλλον γνώριμο μεν, ανεπιθύμητο δε. Είναι σχεδόν ακατόρθωτο να καλο-μάθεις έναν σκύλο με Pedigree και μετά να του απαιτείς να επιστρέψει στον παλιόφιλο, το κοκαλάκι. Έτσι νιώθω και εγώ, σα να έζησα τη μεγάλη ζωή και τώρα να πρέπει να επιστρέψω στο χωρίο μου. Όχι ότι είναι άσχημα και στο χωριό... απλά όλο αυτό ήταν το μαράζι μου, ήθελα την πόλη μου να είναι ακριβώς όπως η πόλη που πέρασα το τελευταίο μου εξάμηνο... και ήθελα αντί να αφήνω το Βέλγιο, να αφήνω την Αθήνα...

Ξέχασα τι είναι η απεργία, δεν θυμάμαι καν τι είναι η στάση εργασίας, έμαθα στους καθηγητές που ασχολούνται με την απόδοση των φοιτητών, συνήθισα όλη αυτή την οργάνωση που απουσιάζει από την Ελλάδα. Συνήθισα να παίρνω το ποδήλατο για τις πιο μακρινές αποστάσεις. Καλόμαθα στο να κοιμάμαι και να 'χω πλήρη σιγή - αγάπησα το γεγονός ότι πήγαινα στον σταθμό των τρένων και με 5€ πήγαινα όπου ήθελα εντός της χώρας. Παραξενεύτηκα που καπνίζουν ακόμα στα bar, και εντυπωσιάστηκα με το αγαπημένο μου -πλέον- shotbar, που μοιράζει σφηνάκια-λικέρ παραγωγής του. Θεωρώ πλέον δεδομένο το να παίρνω τον κατάλογο και να ψάχνω να πιω κάποια διαφορετική μπύρα, να συζητάω και να σχεδιάζω τα επόμενα ταξίδια, και να να να...

Τόσα πολλά, τόσο διαφορετικά και όμως ακόμα δεν μπορώ να διακρίνω το όνειρο από την πραγματικότητα. Με συγχωρείτε αλλά όλο αυτό ήταν πολύ για μένα, περισσότερο από αυτό που ζήτησα, και ίσως και παραπάνω απ' ότι θα φανταζόμουν.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους ανθρώπους που γνώρισα εδώ για την υπέροχη συμβολή τους στο καλύτερό μου εξάμηνο, και να τους δώσω την υπόσχεση ότι θα ξανασυναντηθούμε σύντομα.

Till then... farewell!

Country Story in Action

Όοοοχι ο τίτλος δεν αναφέρεται στο παιχνιδάκι του facebook, αλλά στην εβδομαδιαία παραμονή μου σε μια επαρχιακή πόλη, με αφορμή τον εορτασμό των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.
Πριν περιγράψω τις σκηνές, να αναφέρω ότι έκανα και μια υποτυπώδη προετοιμασία: Ξέχασα προς στιγμήν ότι είμαι gay, κοίταζα κοπελίτσες από δω και από κει για να πείσω ότι όντως αυτή η πόλη έχει γεμίσει με γκομενάκια ( μπλιαχ!! ) και τέλος πάντων να μη δώσω στόχο.

Αφού φόρεσα το κασκέτο του str8 λοιπόν, μπορώ να περιγράψω:

Σκηνή 1:
Κοινωνικός προβληματισμός φίλης:
"Οι ανάπηροι δεν προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο. Ούτε μπορούν να αποδώσουν όσο ένας αρτιμελής νέος, συνήθως δεν κάνουν παιδιά. Το ίδιο και οι ομοφυλόφιλοι. Κανονικά θα έπρεπε να απομακρύνονται και να προσφέρουν επιπλέον κοινωνική εργασία, για όσα στερούν στην κοινωνία"

Σκηνή 2:
Στο κατάμεστο club, νεαρός - ωραίο παιδί - χορεύει πάνω στη μπάρα:

Μ: Πωπω... άθλιος είναι
Εγώ: Γιατί ρε συ;
Μ: Δεν την βλέπεις την πουστάρα; Ανεβαίνει στις μπάρες μπας και βρει κανέναν να τον πηδήξει.

(τάβλα εγώ)


Το δικό μου σχόλιο:

Και μη χειρότερα!

...Μια σταγόνα από Queer As Folk

Gay bar ήταν και αυτό, αναθάρρεψα στην αρχή δεν σας κρύβω! Είχα περιέργεια να δω τον δικό τους τρόπο ζωής, την δική τους gay-life.
Η drag queen έκανε την attraction έξω από το μαγαζί και ο κόσμος μπαινόβγαινε χαρούμενος. Καλά μέχρι εδώ.
Οι θαμώνες πίνανε συνεχώς, παραμερίζοντας τις όποιες αναστολές τους χάρη στο αλκοόλ,
η κατάσταση συχνά ξέφευγε αλλά κανείς δεν έδινε σημασία... Συνηθισμένες εικόνες μου είπαν αυτοί που κάθονταν δίπλα μου.
Η ζωηρή μουσική θύμισε λίγο τα γνωστά μας μαγαζιά, οι άνθρωποι όμως όχι...

Και τόση ώρα κάτι να με ξενίζει και να μην μπορώ να καταλάβω...
Θες το ποτό;; Μάλλον όχι, ρώσικη η βότκα σου λέει, και μεις από αυτή έχουμε.
Θες η διακόσμηση; Μπα, λίγο πιο καλόγουστη από την ελληνική μου φάνηκε.
Βρε το τσιγάρο είναι που απαγορεύεται!! Αα.. όχι, ούτε στην Ελλάδα πλέον καπνίζεις παντού..
Ρε λες να ΄ναι το φλερτ; Ξεκίνησα λοιπόν να παρατηρώ τα αγόρια γύρω μου και τα σαλιαρίσματά τους... Ήταν γνωστό κατά βάθος, ξέρετε, αυτό το ψυχρό "Θέλω απλά να σε γαμήσω" ; Ναι μεν δεν διαφέρει πολύ από τις προθέσεις των Ελλήνων, μπορώ όμως να ομολογήσω ότι το ψεύτικο περιτύλιγμα μας είναι πολύ πιο κομψό.
Οι κουβέντες που αντάλλαξαν τα 2 όμορφα αγόρια ήταν ελάχιστες, κόλλησαν στον τοίχο σε χρόνο ρεκόρ, σα να 'ταν μόνο το σεξ που τους έλειπε.

Λίγες ώρες αργότερα μεθυσμένοι Άγγλοι έφευγαν από το μαγαζί, άλλοι μόνοι τους, άλλοι με τη βοήθεια ασθενοφόρου, και έτσι έπρεπε να κλείσει η νύχτα, καθώς την επομένη όλοι είχαν πρωινό ξύπνημα και δουλειές.

Και κάπως έτσι κυλούσε η καθημερινότητα του μέσου gay Άγγλου: δουλειά, ποτό, (συνήθως) σεξ και ύπνος για να επαναληφθεί η ιστορία και την επόμενη μέρα. Και με όλα αυτά με έπιασε ο προβληματισμός μου...
Δεν μπορώ να πω, αρμονική συνύπαρξη gay και str8 ( τουλάχιστον περισσότερο απ'ότι στην Ελλάδα ), αλλά από την άλλη ο τρόπος ζωής... τόσο στεγνός, τόσο καταπιεσμένος...

Οι Άγγλοι σαν λαός ήταν πρότυπο οργάνωσης και κοινωνικής αλληλεγγύης, όλοι είχαν μια θέση σε αυτή την κοινωνία, η διαφορετικότητα είναι γενικά αποδεκτή. Οι άνθρωποι όμως για να υποστηρίξουν όλα αυτά έχουν μετατραπεί σε πιόνια ενός καλοστημένου παιχνιδιού, η τάξη που φαινομενικά επικρατεί μου έδωσε την εντύπωση ότι είναι απλά ένα καλοστημένο όριο που τους έχουν επιβάλει οι ανώτεροι, και η μόνη διέξοδος είναι το αλκοόλ και η απόκλιση από αυτά τα όρια...

Μήπως τελικά η τόση ελευθερία έχει και το τίμημά της...;